‫برای فهم بهتر شما زیرنویس از قالب زیر پیروی می‌کند: ‫(زبان سیاه) (زبان کوئنیا) (زبان خزدول) (توضیحات اضافه)
«آنچه گذشت» ‫و با زرد شدن اولین ‫برگ‌ درخت‌های بلوط،
‫راهی «بیشه» می‌شیم.
‫البته، تنها مشکلش اینجاست ‫که تو مسیر صدتا تهدید هست.
‫من تهدیدم.
‫تمومش کن!
‫نور ما، در حال محو شدنه.
‫و این «میتریل»... ‫تنها راه نجات ماست؟
‫پس سرنوشت کل نژاد الف...
‫- ...دست توئه. ‫- همم.
‫«نامپات»!
‫زمانی سائورون به همون اندازه که ‫دشمن من بود، دشمن مردم شما هم بود.
‫پس ازتون درخواست می‌کنم ‫اتحاد بین نومه‌نور و الف‌ها رو
‫مجددا برقرار کنین.
‫تا مردم سرزمین‌های جنوبی رو نجات بدیم.
‫بدش به من.
‫زیر اینجاست.
‫زنده باد پادشاه راستین سرزمین‌های جنوبی!
‫زنده باد!
‫پناه بگیرید!
‫ملکه!
‫تئو!
‫«ارباب حلقه‌ها: حلقه‌های قدرت» ‫«قــســـمـــت هفتــــم: چــــشــــم»
لوتر فندوم، بزرگ‌ترین فندوم دنیای ارباب حلقه‌ها در تلگرام با افتخار تقدیم می‌کند @LOTRFandom
‫مـحـقــق ‫::. خــلیــفه .::
‫مـــتـــرجـــم ‫::. سیاوش پارســا.::
‫کمک!
‫هالبرند!
‫الندیل!
‫هالبرند!
‫مادر؟ مادر؟
‫مادر!
‫این طرف.
‫بیا اینجا.
‫- آسیب دیدی؟ ‫- نه.
‫پیش من بمون.
‫بیا.
‫اونتامو کجاست؟ ‫اونتامو با من بود.
‫سینه‌خیز بیا.
‫سینه‌خیز بیا. ولت نمی‌کنم.
‫سرباز، از این طرف!
‫والاندیل.
‫سرباز، اون مرده.
‫اون مرده.
‫از این طرف!
‫- مرده... ‫- یالا!
‫- کمک! لطفا کمک کنید! ‫- سربازها!
‫اینجا! ما این توییم!
‫سقف الاناست که بریزه.
‫- نمی‌تونیم دربیایم! ‫- سریع، یه راه درست کنین.
‫اینجا. از این طرف.
‫دست من رو بگیر. مشکلی نیست.
‫برید جلو. کنار هم بمونید.
‫- عجله کنید ملکه. ‫- برید.
‫برید سمت پل.
‫از اینجا ببرشون بیرون!
‫نه!
‫ایسیلدور!
‫♪ بولجرباک پیری، رفتش حلزون‌گیری ♪
‫♪ تو یه روز پاییزی ♪
‫♪ حلزون‌هایی که پیدا کرد، ♪ ‫♪ خیلی زیاد بودن ♪
‫♪ کاشکی اون حلزون‌ها مال من بودن ♪
‫اون بالا.
‫«بیشه»! فکر کنم خودشه.
‫سه روز پیش هم همین رو گفتی.
‫نه، نه، درست میگه. اینجا رو یادمه.
‫یالا.
‫این بو رو می‌شنوی؟ بوی دود چوب سوخته! ‫بقیه احتمالا پخت و پز رو شروع کردن.
‫آقای باروز.
‫چی شده؟
‫پدر پدربزرگم عادت داشت از کوه‌هایی در جنوب بگه
‫که سنگ‌های آتشین ‫از دهانه‌شون پرتاب میشه.
‫گفت که به خواب فرو میرن.
‫بعضی وقت‌ها برای چندصد سال.
‫اونم فقط برای اینکه وقتی پلیدی ‫جدیدی برمی‌خیزه بیدار بشن.
‫- هممم. ‫- برندی‌فوت.
‫رفیقت که اون بالاست. آدم بزرگه.
‫- بنظرت... ‫- بنظرم چی؟
‫شاید بتونه درستش کنه.
‫- یالا نوری. ‫- آره. همونطور که قضیه گرگ‌ها رو حل کرد.
‫- نمی‌دونم... نمی‌دونم که... ‫- منتظر چی هستی؟
‫اون کارهای زیادی واسه‌مون کرده.
‫یکم بی‌ادبیه که ازش چیز بیشتری بخوایم.
‫که اینطور.
‫پس خودم ازش می‌پرسم.
‫سادوک!
‫از سر راه برین کنار، کوچولوها!
‫«خُرم شو...»
‫«احیا شو...»
‫«بگذار گل بروید...»
‫- «بگذار گل بروید...» ‫- زیر لب چی میگه؟
‫یه سری کلمه کوچیک، ‫تا درخت متوجه بشه.
‫سادوک، درخت‌ها که حرف نمی‌زنن.
‫بعضی‌هاشون می‌زنن.
‫حواسش رو پرت نکنین.
‫«به زندگی بازگرد...»
‫«احیا شو!»
‫«گل برویان!»
‫یا خود خدا. داره جواب میده...
‫«برخیز!» ‫«برخیز!» «برخیز!»
‫داره درستش می‌کنه.
‫همونطور که سادوک گفت.
‫«برخیز!»
‫دیلی، برگرد.
‫- نه! ‫- نوری!
‫دخترهای عزیزم! بچه‌هام!
‫نوری! دیلی! دیلی.
‫دیلی، نوری، حالتون خوبه؟
‫بیا.
‫حالت خوبه؟ ‫حالت خوبه؟
‫خوبم. گفتم.
‫حالم...
‫ما درخواست چیزی مقدس ‫از این کوهستان داریم.
‫به همین دلیل در ازاش ‫چیزی مقدس تقدیم‌تون می‌کنیم.
‫در ازای دسترسی به معادن «میتریل» شما،
‫الف‌ها حاضرن تا برای پنج قرن،
‫گوشت، غلات،
‫و الوار این شهر رو با الواری از ‫جنگل‌های دیرینه اریادور پر کنن.
‫پنج قرن؟
‫قول بزرگیه، اگه بتونن بهش عمل کنن...
‫من هیچوقت قولی ندادم که بهش عمل نکنم.
‫می‌بینم چند کلمه‌ای زبان ‫«خزدول» یاد گرفتی.
‫تحسین برانگیزه.
‫بهم بگو، چرا باید به الف‌ها اعتماد کنیم؟
‫نباید همچین کاری بکنید.
‫اما می‌تونید به من اعتماد بکنید.
‫چون که من یه الف عادی نیستم، ‫بلکه الروند نیمه-الف هستم.
‫و من چیزی رو در الف‌ها ‫می‌بینم که خودشون نمی‌تونن ببینن.
‫به همین خاطره که الان ‫تنها در مقابل شما ایستادم...
‫و بهتون التماس می‌کنم.
‫که مردمم رو نجات بدین.
‫خواهش می‌کنم پادشاه گرانقدر. کمک‌مون کنید.
‫بذار با پسرم صحبت کنم.
‫جوابت چیه پدر؟
‫گفته میشه وقتی آئوله مردم ما رو خلق کرد،
‫از دو عنصر بهره گرفت.
‫آتش و خاک.
‫خاکی که درون ماست ‫عطش جاودانگی داره،
‫و در برابر کشش زمان مقاومت می‌کنه.
‫اما عنصر آتش، در بر گیرنده حقیقته.
‫که همه‌چیز یک روز باید از بین بره...
‫- ...و به خاکستر تبدیل بشه... ‫- پدر...
‫ما در زمینی که استحکام ‫کافی نداره حفاری نمی‌کنیم.
‫در اعماقی فراتر از ‫تاریکی کند و کاو نمی‌کنیم.
‫سایه‌ها، صخره‌ها و معادن رو وسوسه ‫نمی‌کنیم تا ما رو زیر کوهستان دفن کنن.
‫من جون دورف‌ها رو به خطر نمی‌ندازم،
‫تا الف‌ها بتونن از مرگ قسر در برن.
‫از مرگ قسر در برن؟
‫پدر!
‫دوست من داره تو منجلاب غرق میشه،
‫و دستش رو به سمت من ‫دراز کرده تا بیرون بکشمش.
‫ازم انتظار داری تا دستش رو پس بزنم،
‫اونم چون جنابعالی از ریزش سنگ می‌ترسی؟
‫سرنوشت الف‌ها چندین ‫عصر پیش مشخص شده بود.
‫اونم توسط افرادی بسیار عاقل‌تر،
‫و آینده‌بین‌تر از ما.
‫[اشاره به والار]
‫اگه از خواست اون‌ها سرپیچی کنی، ‫ممکنه کل این امپراتوری سقوط کنه.
‫بلکه حتی کل سرزمین میانه.
‫متاسفم پسرم.
‫اما زمان اون‌ها به سر رسیده.
‫پیر خرفت بی‌عاطفه ریش‌شپشی!
‫اگه حق با اون باشه چی؟
‫به این فکر نمی‌کنی که ‫اجازه بدی این اتفاق بیفته؟
‫مگه انتخاب دیگه‌ای هم داریم؟
‫خودت گفتی که ارباب‌های دیگه ‫دورف از پیشنهادشون راضی بودن.
‫اگه خودمون معادن رو باز کنیم،
‫بهشون ثابت کنیم که راه امنی ‫برای جمع‌آوری «میتریل» داریم،
‫شاید اون‌ها بتونن کاری کنن حرف گوش کنه.
‫شاید بتونیم پدرت رو مجبور ‫کنیم نظرش رو عوض کنه.
‫اون فقط پدرم نیست که دیسا.
‫پادشاهمونه.
‫اونوقت من چه‌جور پدری میشم
‫اگه به بچه‌هام یادم بدم که خواست پادشاه
‫پشیزی ارزش نداره و باید به باد هوا گرفتش؟
‫خیلی خب، باشه.
‫نباید می‌گفتم ریش‌هاش شپش داره.
‫- یا احمق خطابش نمی‌کردم. ‫- آره.
‫نه.
‫چون خودم هم وقتی همین حرف رو ‫راجب مادرم می‌زنی حرصم درمیاد.
‫خب، در خصوص مادرت باید ‫بگم که اون واقعا شپش توی...
‫شوخی کردم. شوخی کردم.
‫گمون نکنم بتونم راضیت ‫کنم شام بمونی. مگه نه؟
‫باید به گیل-گالاد خبر بدم.
‫که به‌زودی دیگه قرار نیست شاه باشه، ‫چون دیگه لیندونی باقی نمی‌مونه.
‫پس وقت خداحافظیه؟
‫ما خداحافظی نمی‌کنیم.
‫- می‌گیم «ناما...» ‫- «ناماریه».
‫صرفا به معنی «بدرود» نیست.
‫معنیش میشه... «پی نیکی برو».
‫الروند!
‫چرا باید این کار رو بکنن؟
‫تا اینجا رو خونه خودشون بکنن.
‫«سرزمین سایه‌ها»شون.
‫پس پسش می‌گیریم و اونا رو می‌ندازیم بیرون.
‫ما نه موقعتیش رو داریم و نه نیرو کمکی.
‫این سرزمین‌ها دیگه از بین رفتن.
‫باید به اون‌هایی که باقی موندن ملحق بشیم.
‫یا شمشیرمون رو بذاریم رو گلوشون.
‫دیگه تموم شده.
‫برای من نشده. اجازه نمیدم!
‫مجبوریم!
‫مجبوریم.
شما برای چی ناراحتین؟ ‫تقصیر شما که نیست.
‫چرا هست.
‫به حرکت ادامه بدین. خودشه.
‫به اون‌هایی که اون پشتن کمک کنین.
‫ایسیلدور؟
‫- ملکه! ‫- زنده‌ن.
‫- آسیب دیدن؟ ‫- نجاتمون بدین!
‫- آسیب دیدن؟ ‫- حالشون خوبه؟
‫خدا رو شکر!
‫ملکه من.
‫اسب من رو بگیرین.
‫ناخدا، شما...
‫- ناخدا... ‫- کجاست؟
‫پسرم کجاست؟
‫مرده‌ن. مگه نه؟
‫آروندیر. دوست‌هام. ما...
‫مادرم. همه.
‫چیزی که نمیشه ازش مطمئن شد، ذهن ‫رو خالی می‌کنه. با حدسیات پرش نکن.
‫اصلا داریم کجا می‌ریم؟
‫نومه‌نور اردوگاهش رو ‫بالای اون ستیغ برپا کرده،
‫اون سمت اون قله.
‫اونجا جاییه که به همراه بازمانده‌ها ‫به سمتش عقب‌نشینی می‌کنن.
‫که شامل مادرت هم میشه.
‫و محتاط باش. اورک‌ها الان ‫می‌تونن تو روشنایی روز حرکت کنن.
‫می‌دونی، من قبلا هم اورک کشتم.
‫وقتی همسن تو بودم، ‫چیزی به اسم اورک وجود نداشت.
‫و الان چی؟ چندتا تا الان کشتین؟
‫- خیلی. ‫- خوبه.
‫من بودم از چنین کلماتی استفاده نمی‌کردم.
‫اونوقت چرا؟
‫اعمال تاریک رو «خوب» خطاب کردن، ‫منجر به تاریکی قلب میشه.
‫به پلیدی فرصت میده ‫تا درونمون شکوفا بشه.
‫هر جنگی هم جنبه بیرونی ‫و هم جنبه درونی داره.
‫و هر سربازی باید به این قضیه توجه کنه.
‫حتی من. حتی تو.
‫پس من یه سربازم؟
‫شاید هنوز بتونیم ازت یه سرباز بسازیم.
‫چقدر مونده تا به قرارگاه برسیم؟
‫اون سمت این بلندیه.
‫چقدر مونده تا از این دود دربیایم بیرون؟
‫وایستید.
‫چقدر شده که ازش در اومدیم؟
‫تقریبا یک مایل.
‫می‌بینم که اینطوره.
‫واقعا می‌بینید؟
‫فقط خاکستری.
‫[اشاره به پیشگویی تار-پلانتیر خطاب به ‫میریل که به او گفت تاریکی در انتظار توست]
‫هردوتون به حرکت ادامه بدین.
‫اسبم رو هدایت کنید. ‫لازم نیست کسی متوجه بشه.
‫الندیل؟
‫الندیل لطفا.
‫به حرکت ادامه بدین.
‫بهش میگن «سبزبیشه بزرگ».
‫مراقب باش و حواست ‫به اون صخره‌ها باشه.
‫اونطرفشون سکونتگاه‌های ‫آدم‌های بزرگ رو پیدا می‌کنی.
‫اگه شانس بیاری، مردم اونجا شاید ‫بتونن کمکت کنن ستاره‌هات رو پیدا کنی.
‫چون تنها چیزی که می‌تونم بهت بگم،
‫اینه که هارفوت‌ها اون ستاره‌ها رو
‫از زمانی که اجدادمون در ‫سرزمین‌های نامعلومی زندگی می‌کردن
‫یعنی بیشتر از هزار سال پیش ندیدن.
‫و این زمان زیادی برای گشت و گذار کردنه. ‫حتی برای کسی که پاهای بزرگی داره.
‫باید تو مسیر اصلی می‌موندم.
‫وقتی سقوط اون ستاره رو دیدم، ‫باید به حال خودش رهاش می‌کردم.
‫- النور... ‫- سعی کردی بهم بگی مادر.
‫اما الان درک می‌کنم.
‫من هارفوتی بیش نیستم.
‫و همیشه هم همین می‌مونم.
‫برو تو تختت نوری.
‫فردا به بقیه‌شون رسیدگی می‌کنیم.
‫تا حالا کسی که بهتون ‫نزدیک بوده رو از دست دادین؟
‫به خاطر اونا؟
‫منظورم خویشاونده.
‫برادرم. فینرود.
‫و همسرم.
‫همسر؟
‫کله‌بورن اسمش بود. ‫[در سندارین به معنی درخت نقره‌ای]
‫توی یه گلستان با هم آشنا شدیم.
‫من داشتم می‌رقصیدم و اون هم من رو دید.
‫[اشاره به ماجرای برن و لوتین که برن، لوتین را]
‫[در گلستان‌های اسگالدوین ‫در حال رقص دید و عاشق او شد]
‫[توضیحات تکمیلی در کانال @LOTRFandom]
‫داشتید می‌رقصیدید؟ اونم شما؟
‫اون موقع بنظر نمی‌رسید جنگ به ما برسه.
‫وقتی رفت جنگ، سرزنشش کردم.
‫زرهش درست تنش نمی‌شد.
‫بهش گفتم صدف نقره‌ای.
‫بعد از اون دیگه هیچوقت ندیدمش.
‫بانوی من.
‫چیزی که قبلا گفتین...
‫اشتباه می‌کنید.
‫تقصیر شما نیست.
‫تقصیر منه.
‫تو قصد نداشتی که همچین اتفاقی بیفته.
‫من به دشمن قدرت دادم. ‫پس یعنی من مسئول این اتفاقم.
‫بعضی‌ها میگن بانی هر ‫اتفاقی که باشی مسئولش تویی.
‫اما من معتقدم که خردمندها ‫به نیت قلبی‌مون هم توجه می‌کنن.
‫و نیت قلبی تو این نبود.
‫سنگینی بار امروز رو روی دوشت نذار تئو.
‫چون اونوقت ممکنه دوباره ‫زمین گذاشتنش برات دشوار بشه.
‫اما چطوری باید ازش رها بشم؟
‫قدرت‌هایی فراتر از تاریکی ‫در چرخه روزگار حاکمن.
‫شاید در روزهایی مثل امروز،
‫چاره‌ای نداریم جز این که به ‫فرزانگی اون‌ها اعتماد کنیم.
‫و بیخیال فرزانگی خودمون بشیم.
‫زادگاهم از بین رفته.
‫فرزانگی این کجاست؟
‫هنوز نمی‌تونم ببینمش.
‫وایستید.
‫خاموشش کن.
‫چیه؟ بوی چی به مشامت می‌خوره؟
‫ها؟
‫خاکستر.
‫فقط خاکستر.
‫بیا. داریم وقت رو هدر می‌دیم.
‫تا وقتی می‌تونی استراحت کن.
‫با اومدن روشنایی حرکت می‌کنیم.
‫کدوم روشنایی؟
‫یه لرزه دیگه.
‫باید به سنگ‌ها زمان بدیم آروم بگیرن.
‫نه.
‫خویشتن‌داری می‌کنم، استاد الف.
‫فکر کردی خویشتن‌داری باعث میشه موفق بشی؟
‫تو مسابقه‌مون که باعث شد.
‫واقعا؟
‫نه.
‫از قصد باختی؟
‫از اول هم هدفم شکست دادنت نبود،
‫بلکه این بود کاری کنم بیشتر بهم گوش کنی.
‫داری دروغ میگی الف.
‫از...
‫نفس افتاده بودم.
‫تو روحش. بده بیاد.
‫همیشه فکر می‌کردم به عنوان ‫یه الف یکم شبیه دورف‌هایی.
‫و تو هم دورف ‌الف‌سانی هستی دورین.
‫فرزند دورین.
‫- نوه... ‫- هرچقدر دوست داری مسخره کن.
‫تهمتن‌ترین کاری که یه دورف می‌تونه بکنه ‫اینه که لایق دریافت اسم پدرش بشه.
‫البته که ما اسم‌های سری ‫خودمون رو هم داریم،
‫تا فقط بین خودمون ازشون استفاده کنیم.
‫و فقط برای خانواده‌مون آشکارشون می‌کنیم.
‫همسر، والدین، خواهرها و برادرهامون.
‫- الروند... ‫- نگهش دار دورین.
‫وقتی رسیدیم اون طرف معدن میگی.
‫باشه.
‫دورین...
‫پدر...
‫بیشتر از چیزیه که تصورش رو می‌کردیم.
‫- پادشاه دورین، یه... ‫- کافیه!
‫پدر، فقط یه نگاه بهش بنداز.
‫الف رو دستگیر کنید.
‫وقتی مادرت تو رو به دنیا آورد،
‫یه جور نارسایی درونی داشتی.
‫نفس کشیدنت خشک و ناموزون بود.
‫صدای کم و اسف‌باری ازت درمیومد، ‫عین صدای تراشیدن سنگ گچ.
‫می‌گفتن حتی اولین زمستون ‫عمرت رو هم نمی‌بینی.
‫و هر شب،
‫بعد از اینکه مادرت چشم‌های ‫گریونش رو روی هم می‌ذاشت،
‫تو نور آتیش بغلت می‌کردم،
‫تمام شب، سرت رو بالا نگه می‌داشتم.
‫بنظر می‌رسید سختی نفس ‫کشیدن برات کمتر می‌شد.
‫و یه شب،
‫به صورت کوچیک و بی‌ریش و پشمت خیره شدم،
‫و اونجا بود که
‫ریش خاکستری و باشکوه یه ‫پادشاه دورف قدیمی رو دیدم.
‫عین ارتشی علمدار، سترگ و مخوف بود.
‫و وقتی مادرت بیدار شد، بهش گفتم،
‫دیگه نیاز نیست گریه کنه.
‫پسرمون زنده می‌مونه و ‫کوه‌ها رو جا به جا می‌کنه.
‫چطور ازم انتظار داری ‫کوه‌ها رو جا به جا کنم پدر،
‫وقتی که با یه سوراخ کندنم متزلزل میشی؟
‫حرف از عظمت و بزرگی من می‌زنی،
‫اما هر بلندپروازی، هر آرزو،
‫و هر فکری که،
‫از تو سرچشمه نگرفته باشه رو از بین می‌بری.
‫آهنی که سنگین‌ترین بارها رو به دوش می‌کشه،
‫باید بتونه سخت‌ترین ‫حرارت‌ها رو هم تحمل کنه.
‫فرستادن متحدینت به کام مرگ، پختگی نیست.
‫الروند رو طوری برادر خودم می‌دونم،
‫که انگار تو رحم مادر خودم شکل گرفته.
‫چطور جرات می‌کنی...
‫چطور جرات می‌کنی!
‫یاد مادرت رو زنده کنی،
‫تا از تصمیمت برای خیانت ‫به هم‌نوعان خودت دفاع کنی؟
‫نه! این تویی که به هم‌نوعانمون خیانت کردی!
‫آینده‌مون رو به هدر ‫میدی تا بچسبی به گذشته!
‫تو مایه ننگ تاج روی سرت هستی!
‫ولش کن.
‫دیگه مال تو نیست.
‫♪ و حین حلزون‌گیری ♪
‫♪ تو اون روز پاییزی ♪
‫♪ آب اومد و بچه‌شو برد حین اشک‌ریزی ♪
‫- پاپی؟ ‫- هممم؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اومدم سطل ببرم. ‫فکر کردی دارم چیکار می‌کنم؟
‫نه، منظورم خوردنی‌هاست. نخورشون! ‫باید ذخیره‌شون کنیم.
‫چرا اول یه نگاه به بیرون ‫نمی‌ندازی و بعدش حرف بزنیم؟
‫چی...
‫اونجا رو ببین! اوه، واو!
‫با این محصولات میشه رفت بازار مگه نه؟
‫بگیرش.
‫متوجه نمیشم. چطوری؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫اون درستش کرد دیگه.
‫باورت میشه نوری؟
‫اینجا به قدری ‫آذوقه هست که بتونیم
‫جشن بگیریم و بازم غذای کافی ‫برای زمستون برامون بمونه.
‫مالوا گفت می‌خواد یه چیزی به ‫اسم «سوسیس سیب» درست کنه.
‫- سس سیب. ‫- منم همین رو گفتم.
‫پدر فرستاد.
‫ممنون مالوا. ‫خواهرت کجا رفته؟
‫گرفتیمش. اونجا بازم جا هست؟ ‫گاری ما پر شده.
‫♪ ...حین گریه زاری یه‌جا آویزون شد ♪
‫♪ شاه ماهی‌قورباغه‌ها عصبی شد و ♪
‫♪ کاری کرد که دخترک یه حلزون شد ♪
‫♪ بالجرباک باک پیری دخترو گرفت ♪ ‫♪ آبدار و شیرین بودش با یه لاک هرفت ♪
‫♪ میگن واسه دخترش، هیچ ♪ ‫♪ کاری نتونست بکنه پیر خرفت... ♪
‫صبر کنید!
‫دارید اشتباه می‌رید.
‫از اون طرف رفت.
‫همین الان برید.
‫نوری!
‫- راحتش بذارید! ‫- شنیدید چی گفت.
‫- شرتون کم! ‫- گم شید!
‫اگه یه مو از پاهاش کم بشه، ‫بیچاره‌تون می‌کنم.
‫یالا. خیلی خب. ‫دستاتون روش باشه.
‫با همدیگه.
‫واو!
‫بسپرش به من.
‫نه!
‫برمی‌گردی خونه. می‌شنوی چی میگم؟
‫باهامون میای.
‫لطفا برک.
‫- لطفا. ‫- به حرفتون گوش نمی‌کنه.
‫به حرف هیچ‌کدوممون گوش نمی‌کنه.
‫نباید اصلا اون الف رو سوار کشتیم می‌کردم.
‫باید همونجا توی دریا ولش می‌کردم.
‫تئو؟
‫ملکه نایب‌السلطنه اینجان؟
‫مقدمات سفر تقریبا چیده شدن.
‫می‌تونیم یک ساعت دیگه عازم بشیم.
‫مردم سرزمین‌های جنوبی چی؟
‫یه پادگان اینجا می‌مونن ‫تا اون‌ها رو به محلی امن راهنمایی کنن.
‫و دنبال گمشده‌های خودمون بگردن.
‫گالادریل اومده.
‫هیچکس تو نومه‌نور زانو نمی‌زنه.
‫شما تو نومه‌نور نیستین.
‫هیچکدومتون.
‫و گناهش فقط به گردن منه.
‫کشتی‌هامون منتظرن، ملکه من.
‫بیاید از این سرزمین بریم.
‫دلسوزیت رو خرج من نکن الف.
‫برای دشمنان‌مون نگهش دار.
‫چون که نمی‌دونن چی رو آغاز کردن.
‫چرا که من، میریل،
‫دختر آر-اینزیلادون سوگند می‌خورم. ‫[آر به معنی پادشاه و اینزیلادون، گل غرب]
‫نومه‌نور بازخواهد گشت.
‫[تار-پلانتیر اسم کوئنیای پادشاه بود و اسم آدونائیک ‫او آر-اینزیلادور بود (توضیحات تکمیلی در @LOTRFandom)]
‫پس الف‌ها آماده خواهند بود.
‫ناخدا، با مد حرکت می‌کنیم.
‫ناخدا؟
‫من حلش می‌کنم.
‫پاشو و رو پاهات وایستا دختر. ‫کمکم کن هرچی می‌تونیم جمع کنیم.
‫نوری، الان.
‫نذار این قضیه روحیه‌ت رو از بین ببره، ‫همه‌چی درست میشه.
‫بهش دروغ نگو لارگو. ‫سنش از این چیزها گذشته.
‫دروغ نمی‌گفتم. همه‌چی درست میشه.
‫ولمون کن، برندی‌فوت.
‫یه لحظه امون بده یکم اشک بریزیم.
‫اشک بریزیم؟
‫فکر کردی اشک ریختن ‫تنها کاریه که می‌تونیم بکنیم؟
‫ما هارفوتیم.
‫ببینید، ما اژدها سلاخی نمی‌کنیم.
‫به درد دنبال جواهر گشتن هم نمی‌خوریم.
‫اما تضمین می‌کنم، یه کاری هست که می‌تونیم
‫بهتر از هر موجود دیگه‌ای تو ‫سرزمین میانه انجامش بدیم.
‫اونم به همدیگه وفادار موندنه.
‫مهم نیست مسیر چقدر پیچ ‫در پیچ یا پرفراز و نشیب باشه،
‫باهاش مواجه می‌شیم،
‫با قلبی که حتی از پاهامون هم بزرگتره.
‫و به راه رفتن ادامه می‌دیم.
‫نوری. داری کجا میری؟
‫میرم به دوستم کمک کنم.
‫بهش هشدار بدم چی در انتظارشه. ‫حداقل لیاقت این رو که داره.
‫از مسیر خارج میشی؟ الان؟ اونم تنها؟
‫تنها نیست.
‫به اندازه کافی دوست جا گذاشتیم، ‫اون رو جا نمی‌ذاریم.
‫شما دخترها هیچ‌جا نمی‌رین.
‫نه بدون من.
‫مطمئنی گلدی؟
‫اگه داخل اون جنگل‌ها بشین، ‫ممکنه هیچوقت زنده بیرون نیاین.
‫اگه یه مسیریاب باهاشون ‫بره ممکنه زنده بیرون بیان.
‫برندی‌فوت جوان حق داشت بهش کمک کنه. ‫تمام این مدت حق با اون بود.
‫و اگه فکر می‌کنی مالوا میدوگراس ‫برای اعتراف به این قضیه زیادی مغروره،
‫اونوقت باید ازت بپرسم، فایده زندگی کردن ‫چیه سادوک، اگه توش فایده‌ای نداشته باشی؟
‫می‌دونی چیه مالوا؟ فقط یه بار...
‫فقط یه بار، عالی میشه اگه حق با تو نباشه.
‫میرم یکم آذوقه بیارم و یه ‫عصا واسه خودم پیدا کنم.
‫باهاتون میام.
‫گرچه اصلا مهم نیست، ‫همه‌مون قراره بمیریم.
‫یالا، وگرنه کل روز همینجا می‌مونیم.
‫فکر می‌کنی بتونیم پیداش کنیم؟
‫نره‌غولیه واسه خودش. ‫چطور ممکنه نبینیمش؟
‫باور دارین سر قولشون می‌مونن؟
‫نه.
‫یقین دارم.
‫استخون‌ها رو جا انداختیم، ‫زخم‌ها رو بستیم. می‌تونیم سفر کنیم.
‫کجا می‌رید؟
‫یه مستعمره قدیمی نومه‌نور ‫در دهانه رود آندویین هست.
‫بهش «پلارگیر» می‌گفتن. ‫میگن اونجا زمین آباد و آب تازه هست.
‫یه شروع تازه.
‫پس به شاهنشاه‌مون گزارش خواهم داد.
‫تا با چیزی که انتظارم ‫رو می‌کشه، رو در رو بشم.
‫اما شاه ما چی؟
‫شاه شما؟
‫کسی شما رو مطلع نکرده؟
‫از چی مطلع نکرده؟
‫هالبرند.
‫فکر کردم مردی.
‫می‌مردم واسم بهتر بود.
‫مردم سرزمین‌های جنوبی دیروز ‫عصر تو جاده این شکلی پیداش کردن.
‫زخمش شب تا صبح عفونت کرد.
‫فکر کردم سعی کنم تو ‫مسیر درمانش کنم اما...
‫این زخم داروی الفی نیاز داره.
‫می‌تونه اسب‌سواری کنه؟
‫میگم شفادهنده‌ها تا جایی که ‫می‌تونن، تدارکات سفر رو فراهم کنن.
‫خب، دوست من.
‫بنظر می‌رسه سرنوشت یه ‫کلک‌سواری دیگه برامون ترتیب داده.
‫این قضیه تموم نشده.
‫این سرزمین‌ها رو به حال ‫خودشون رها نمی‌کنم تا بسوزن.
‫تو هم رها نمی‌کنی.
‫پادشاه پاینده باد!
‫نگهش دار... سرباز.
‫فرمانده.
‫سرزمین‌های جنوبی پاینده باد!
‫سرافکنده‌ش کردم.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫نه.
‫نه، نیست.
‫پس تقصیر کیه؟
‫تقصیر پدرته.
‫اون خیلی پیر و خیلی شکاک شده.
‫ذهنش بیش از حد سست شده.
‫چشم‌هاش اونقدر کم‌سو شدن که نمی‌بینه
‫هرچقدر هم که آب در هاون بکوبه،
‫این امپراتوری یه روزی مال تو میشه.
‫امپراتوری دورین چهارم.
‫نه امپراتوری برادرت.
‫نه امپراتوری یه ارباب دورف دیگه. ‫امپراتوری تو.
‫و من.
‫و قبل از اینکه بمیریم، باهمدیگه،
‫بر این کوهستان و کوهستان‌های ‫دیگه فرمانروایی می‌کنیم.
‫اون «میتریل» متعلق به ماست.
‫به من و تو.
‫و یه روز، با همدیگه،
‫استخراجش می‌کنیم.
‫مهر و مومش کنید.
‫مـحـقــق ‫::. خــلیــفه .::
‫مـــتـــرجـــم ‫::. سیاوش پارســا.::
‫فرزندانم.
‫شنل‌های ضد آفتاب و ‫کلاه‌خودهاتون رو دربیارین.
‫دیگه از گزند روز در امان هستین.
‫اینجا الان سرزمین ماست.
‫خونه ماست.
‫زنده باد آدار، ‫ارباب سرزمین‌های جنوبی!
‫نه...
‫این اسم مکانیه که دیگه وجود نداره.
‫پس باید چی خطابش کنیم، ارباب پدر؟
‫آدار! آدار!
‫آدار!
‫«سرزمین‌های جنوبی»
‫«مــــــوردور» ‫[در سیندارین به معنی سرزمین تیرگی]
به بزرگ‌ترین فندوم دنیای ارباب حلقه‌ها در تلگرام بپیوندید @LOTRFandom