‫برای فهم بهتر شما زیرنویس از قالب زیر پیروی می‌کند: ‫(زبان سیاه) (زبان کوئنیا) (توضیحات اضافه)
‫«آنچه گذشت» ‫باید سوگند بخوری.
‫اولین نشانه‌های یه کانه جدید.
‫الروند وقتی اطمینان ‫خاطر می‌داد که گیل-گالاد
‫موقع فرستادنش به اینجا نیت بدی ‫نداشته، متقاعد کننده به نظر میومد.
‫کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست.
‫به لیندون برو. ازش سر در بیار.
‫از گارد دریایی اخراجین! ‫هر سه‌تاتون!
‫کافیه!
‫زندگی دوستام رو نابود کردم، ‫اسم خانوادگی‌مون رو لکه‌دار کردم.
‫نزد انسان‌هایی که به برج ‫مراقبت قدیمی شما پناه بردن برو.
‫پیامی بهشون برسون.
‫اگه این سرزمین‌ها رو ‫رها کنین و باهاش بیعت کنین،
‫ممکنه زنده بمونین.
‫یه روز، پادشاه برحقمون برمی‌گرده.
‫معتقدم مردی که تو سیاه‌چالتون ‫زندانی کردین، وارث گمشده
‫و در تبعید سرزمین‌های جنوبیه.
‫ازتون درخواست می‌کنم درکنار من بجنگین...
‫- من خدمت می‌کنم! ‫- من خدمت می‌کنم!
‫...قبل از اینکه سائورون سرزمین‌هاشون ‫رو به تصرف خودش دربیاره.
‫تو دروغ گفتی، یه غریبه ‫خطرناک رو آوردی بینمون.
‫پشت سر رهامون می‌کنن.
‫اینطوری پا به پای بقیه می‌ریم.
‫اون به ما کمک می‌کنه، ما هم به اون.
‫«ارباب حلقه‌ها: حلقه‌های قدرت» ‫«قــســـمـــت پنجـــــم: رهســــپــاری‌ها»
لوتر فندوم، بزرگ‌ترین فندوم دنیای ارباب حلقه‌ها در تلگرام با افتخار تقدیم می‌کند @LOTRFandom
‫مـحـقــق ‫::. خــلیــفه .::
‫مجاورت. مجاورت.
‫نه. م... مهاجرت.
‫مُــ...ها...جرت.
‫یعنی از جایی به جای دیگه رفتن. ‫کاری که ما هارفوت‌ها می‌کنیم.
‫ببین، ما... زمستون‌‌ها تو ‫«جنگل دیرینه» مستقر می‌شیم،
‫و چله تابستون خودمون رو ‫می‌رسونیم به «دره نورفیلد»
‫تا وقتی حلزون‌ها زیادن حلزون‌گیری کنیم.
‫- «حلزون، حلزون»؟ ‫- آره حلزون.
‫و با زرد شدن اولین برگ‌ درخت‌های ‫بلوط راهی «بیشه» می‌شیم.
‫یه باغستان کامل،
‫پر از سیب، آلو،
‫زرد آلو، هویج، ‫عاشقش میشی.
‫البته، تنها مشکلش اینجاست ‫که تو مسیر صدتا تهدید هست.
‫«تهدید»؟
‫همون خطر.
‫می‌دونی، آدم‌های گنده، گرگ، مه، بارون،
‫ترول‌های کوهی، ترول‌های غاری، ‫هرچی که بکشدت.
‫«بکشدت»؟
‫یعنی یه کاری کنی یه چیزی بمیره.
‫مـــتـــرجـــم ‫::. سیاوش پارســا.::
‫من تهدیدم.
‫نه. نه، نه. نیستی.
‫- بیشتر... ‫- نه. کرم‌های شب‌تاب.
‫اون فقط یه تصادف بود. اون...
‫تو یه تهدید نیستی.
‫یه موجود خوبی.
‫یه موجود خوبم؟
‫یه موجود خوبی. چون اینجایی که کمک کنی.
‫نوری!
‫اوه عالیه. بقیه باید حاضر شده باشن.
‫زود باش!
‫بیا بریم. یالا.
‫م... من...
‫موجود خوبیم.
‫یه بار دیگه با اون عصا بهم سیخونک بزن،
‫اونوقت منم موهای انگشت شست پات رو می‌کنم.
‫[هافلینگ‌ها کفش یا چکمه به پا نمی‌کنند؛ ‫بخاطر اینکه انگشتان‌شان سفت و چرم‌مانند
‫است و موهای فرفری دارد که تقریبا ‫می‌توانند سختی هر نوع زمینی را تحمل کنند]
‫منم در همون حین، ‫گوش‌هام رو از جاشون در میارم.
‫اونوقت از خر و پفت نجات پیدا می‌کنم.
‫برو بابا. من خر و پف نمی‌کنم.
‫چرا می‌کنی.
‫حالام زود باشین. ‫«بیشه» که قرار نیست به سمت ما مهاجرت کنه.
‫اگه ترانه راه‌رفتن مادرت رو بخونی، ‫باعث میشه سریعتر حرکت کنیم.
‫آره، زود باش پاپس. واسه‌مون آواز بخون.
‫جون من. رومون تاثیر مثبت می‌ذاره.
‫♪ می‌شود خورشید پنهان ♪
‫♪ می‌رود پشت درختان، سنگ‌ها ♪
‫♪ دیگر آن نور قشنگی که فرو می‌تابد از آن برج ♪
‫♪ خانه من نیستش، آنجا ♪
‫♪ آتشم در پیش چشمانم شَوَد آرام خاموش و تباه ♪
‫♪ بستر من جای تختم، خار و خاشاک سیاه ♪
‫♪ هر چه تا امروز دانستم ♪
‫♪ کرده‌ام سودا به نادانسته‌های پیش رویَم ♪
‫♪ هان بخوانیدم به سوی خویش ♪ ‫♪ ای بلندِ سرزمین‌های غریبِ دوردست ♪
‫«از تپه‌های رووانیون به ویدبروک»
‫♪ چون که در این روز، روز گشتن و جستن ♪ ‫♪ ناگزیر از جستجویَم ♪
‫«از آندرکلیفز به باتلاق‌های خاکستری»
‫♪ در این روز، روزِ گشتن و جستن ♪
‫♪ ناگزیر از رفتنم تا دوردستِ حادثه ♪
‫♪ می‌روم با آبِ کم ♪
‫♪ با نانِ کمتر، بی‌قراری ♪
‫♪ هر نَفس از نایِ خسته، نه به گوشم می‌رسد ♪ ‫♪ راه اما پاسخش آری ♪
‫«تروت‌بِند»
‫♪ پای من کوتاه، اما کشیده تا به مرزِ ♪ ‫♪ سرزمین‌های بزرگِ دور، اینک راه ♪
‫♪ نیست آرام و خوابم ♪
‫♪ دل‌خوشم با زیر لب آهنگِ ♪ ‫♪ غمگینی که می‌خوانم دمادم ♪
‫«از تیست‌لدل به بریدز»
‫♪ هم نوا با من بخوانید ای بزرگِ سرزمین ♪ ‫♪ های غریبِ دوردست، هم نفس با اضطرابَم ♪
‫♪ در این روز، روز گشتن و جستن ♪ ‫♪ راه بنماییدَم به آنجا ♪
‫♪ در این روز، روز ♪ ‫♪ گشتن و جستن، بر سر پیمان بمانید ♪
‫♪ و کشانیدَم ز پنهان تا به پیدا ♪
‫♪ تا سرانجام از میان باد و بوران ♪ ‫♪ از درون برف و سرما ♪
‫♪ می رسد بر گوشِ من پیغام آنان، راست ♪
‫♪ که همه آن‌ها که در اندیشه‌اند و گشتن و جستن ♪ ‫♪ راهشان در پیش چشم خویشتن پیداست ♪
‫♪ هرچه اندوه آمده از هر بلند و پَست ♪
‫♪ هرچه در این راه، آن‌ها می‌دهند از دست ♪ ‫♪ نزدشان هیچ است ♪
‫♪ چون همه آن‌ها که در ♪ ‫♪ اندیشه‌اند و گشتن و جستن ♪
‫♪ راهشان در پیش چشم خویشتن... ♪
‫♪ پیداست ♪
‫تونل کامل شده، ارباب.
‫بازوت. نشونم بده.
‫[اینکه آدار می‌تواند نور خورشید را تحمل کند،
‫نشانه این است که اورک (یا کاملا اورک) نیست
‫و نحوه گفتارش و عمر بسیارش ‫نشانه این است که احتمالا
‫از الف‌های دوران نخست است ‫که توسط ملکور فاسد شدند]
‫چه حسی داره؟
‫مثل آتیش می‌مونه. ارباب پدر.
‫کاش تو هم می‌تونستی مثل من حسش کنی.
‫چون به‌زودی، این نور از بین خواهد رفت.
‫و به همراهش بخشی از من که ‫گرماش رو می‌شناخت هم همینطور.
‫دلم براش تنگ میشه.
‫لشکریان رو احضار کن. زمانش فرا رسیده.
‫دشمنمون وعده حمله داده.
‫در ازای ملاطفت،
‫بهمون دستور داده که این برج رو ترک کنیم
‫و با فرمانده‌شون بیعت کنیم.
‫می‌دونم من پادشاهی نیستم که منتظرش بودین.
‫اما اگه انتخاب کنین که در ‫کنار من بایسین و بجنگین،
‫این برج دیگه ‫یادآور ضعف ما نخواهد بود،
‫بلکه به نماد اقتدار ما تبدیل میشه.
‫چه کسی در کنار من می‌ایسته؟
‫از بین شما چه کسی می‌ایسته و مبارزه می‌کنه؟
‫- آره، بیاید همین کار رو بکنیم. ‫- آره.
‫بایستید و مبارزه کنید؟
‫می‌میرید.
‫من میگم بهتره شانسمون رو امتحان کنیم،
‫و به این دشمن فرضی تعظیم کنیم.
‫من تو چشم این دشمن نگاه کردم.
‫اون ضامن آزادی شما نیست.
‫اونوقت فکر کردی جنابعالی هستی؟
‫الف؟
‫این رو به‌خاطر اجدادمون میگم.
‫اون‌‌ها زنده موندن!
‫با همدیگه، می‌تونیم از این ‫قضیه جون سالم به در ببریم.
‫دنبال من بیاید و با هم، همینطور هم میشه!
‫یالا. بیاید بریم.
‫یالا. دنبالم بیاید! یالا!
‫یالا!
‫دنبالم بیاید!
‫تئو!
‫این فرصت ماست. وقت ما فرا رسیده. بیا.
‫باهام بیا. یالا پسر. دنبالم بیا.
‫درسته. خیلی خب. ‫یه کمکی به من بکن. میشه؟
‫بالاتر. بالاتر!
‫خیلی خب کافیه پسرها.
‫همین الان بفرستینش.
‫- پدر. ‫- ایسیلدور!
‫میشه حرف بزنیم؟
‫چرا من برای اعزام انتخاب نشدم؟
‫- فکر کردم قراره بری غرب. ‫- دیگه نه.
‫نه تا وقتی کاری نکرده باشم ‫که شایسته نومه‌نور باشه.
‫اونوقت این چه کاریه؟ ‫به زبون خودت بگو.
‫هنوز خودم هم نمی‌دونم.
‫واسه همینه که دارم ‫سخت تلاش می‌کنم تا بفهمم.
‫واسه همینه که ازت کمک می‌خوام.
‫کاش می‌تونستم کمکت کنم.
‫اونقدر داوطلب داریم که ‫خیلی‌هاشون رو نمی‌تونیم جا بدیم.
‫نصف شهر می‌خوان تو اون قایق‌ها باشن.
‫من رو بفرست جلوی صف.
‫[نومه‌نوری‌ها برای آسانی انتقال ‫اطلاعات از یک نسل به نسل دیگر،
‫بجای تومار از کتاب استفاده می‌کردند. ‫آنها در اصل
‫از الفبای الفی تَنگوار استفاده ‫می‌کردند که بعدها این الفبا برای
‫تطبیق با زبانشان دستخوش تغییر و ‫تبدیل به یک الفبای منحصر به فرد شد.]
‫چه صلاحیت‌هایی داری؟
‫- «صلاحیت»؟ ‫- آیا عضو پاسداران دریایی هستی؟
‫- می‌دونی که ملوانی من بهتر از... ‫- آیا عضو پاسداران دریایی هستی؟
‫عضو نگهبانان ملکه چطور؟ ‫اتحادیه بازرگانان؟
‫- قضیه یونیفرمه. ‫- اتحادیه سوارکاران؟
‫داره مسخره‌بازی درمیاری.
‫وقتی که جنابعالی داشتی وانمود می‌کرد ‫که به سنت‌های این جزیره وفاداری،
‫این افراد، زندگیشون رو وقت اون سنت‌ها کردن.
‫به دنبال روشی بودن که سهم ‫خودشون رو ادا کنن. که خدمت کنن.
‫چیزی که از قرار معلوم ‫تو هیچ اهمیتی بهش نمیدی.
‫اهمیت میدم. آماده‌م که خدمت کنم.
‫چیزی نیست که من رو سربلندتر کنه.
‫اما تو فرصتت رو داشتی.
‫و تصمیمت رو گرفتی.
‫زندگی مردم نومه‌نور رو به خطر می‌ندازین،
‫اونم واسه یه کثافت اهل سرزمین‌های جنوبی ‫و یه الف جنگ‌‌طلب؟
‫نماینده فارازون!
‫چرا دارین خویشاوندانمون ‫رو می‌فرستین که بمیرن؟
‫فارازون! فارازون!
‫- فارازون! ‫- باهام بیا.
‫معذرت می‌خوام که زودتر بهت خبر ندادم. ‫یه هفته‌س دارم تلاش می‌کنم.
‫چرا جلوش رو نگرفت؟
‫- وفاداری اون به میریله. چه به درست... ‫- چه به غلط.
‫خیلی‌های دیگه‌م حس تو رو دارن.
‫هنوز برای متقاعد کردنش کافی نیست، ‫اما با یکم فشار آوردن درست...
‫پس باید تو انجامش بدی. ‫به حرف تو گوش می‌کنه.
‫وقتی من حرف می‌زنم، گوشاش رو می‌گیره.
‫پس بلندتر حرف بزن.
‫هی، جنوبی.
‫ملاقاتی داری.
‫و بعدش دشمن به کدوم سمت رفت؟
‫فکر می‌کنم به سمت جنوب. ‫به سمت برج مراقبت اوستیریت.
‫من پاسداران دریایی رو مطلع می‌کنم.
‫سپاسگزارم، ارباب هالبرند.
‫مطمئنم که وقتی به خشکی برسیم، یارانتون ‫هم گرانمایه بودنشون رو ثابت می‌کنن.
‫«به خشکی برسیم»؟
‫گالادریل ما رو از آرزوتون ‫برای متحد کردن مردمتون آگاه کرد.
‫واقعا؟
‫با عجله که صحبت نکردن، مگه نه؟
‫راستش رو بخواید، من قصد داشتم...
‫همسفر من، صرفا داره سنگینی ‫وظیفه‌ش بر دوشش رو حس می‌کنه.
‫تردید ندارم، زمانش که فرا برسه، ‫سهم خودش رو انجام میده.
‫با توجه به اینکه اسمم رو به این خاطر ‫به خطر انداختم، امیدوارم همینطور باشه.
‫ملکه نایب‌السلطنه، پدرتون ‫در خواست کردن در برج حاضر بشین.
‫«گالادریل ما رو آگاه کرد».
‫برام سواله ملکه از کجا می‌دونست ‫که کنار تخت پدرش برام کمین کنه.
‫هیچوقت فکرش هم نمی‌کردم که من ‫رو به یه نشان اتحادیه بفروشی.
‫تو ازم سواستفاده کردی. ‫بعد از اونهمه التماسی که کردم تا ولم کنی.
‫همین الان نومه‌نور رو ‫قانع کردم تا پنج کشتی
‫و 500 نفر رو به کمک مردمت بفرستن
‫و روی سرت تاج بذارن.
‫خیلی‌ها ممکنه بگن این تو ‫بودی که از من سواستفاده کردی.
‫یکی دیگه رو پیدا کن که رو سرش تاج بذاری.
‫از اینجا خوشم نمیاد.
‫چیزی نیست دیل. فقط یه مشت درختن.
‫مگه دیوونه‌ن که از این مسیر رفتن؟
‫«گذرگاه راک‌فوت» احتمالا مسدود شده.
‫تو تاریکی کارمون راحت‌تر نمیشه‌ها. ‫به حرکت ادامه بدین.
‫«تو تاریکی راحت‌تر میشه».
‫گرگ‌ها.
‫چرا بهم نمیگی واقعا چه خبره؟
‫این جنگل‌ها این وقت سال انقدر لخت نبودن.
‫مثل روز روشنه.
‫تقصیر اونه مگه نه؟ ‫یارو گنده‌هه.
‫دقیقا ازم توقع داری چیکار کنم؟
‫همون کاری که باید تو اردوگاه می‌کردی.
‫گاریشون رو ازشون می‌گرفتی و ولشون می‌کردی!
‫منتظر چی هستی؟
‫منتظری یه نفر بیوه بشه؟
‫یا یه بچه یتیم بشه؟
‫مردم دارن گرسنه میشن.
‫نزدیک بمون.
‫هممم.
‫اوه، این خیلی عجیبه. ‫غیرعادی‌ترین چیزیه که دیدم.
‫خیلی غیرعادیه.
‫اوه!
‫- نزدیک بود سکته کنم. ‫- مالوا.
‫- رد پا دیدیم. ‫- توی گِل.
‫- اونم یه خروار! ‫- لطفا یکی یکی حرف بزنید!
‫فرار کنید!
‫یالا! فرار کنید!
‫[گرگ‌های گرسنه سرزمین میانه، یکی از بزرگترین ‫تهدید‌ها برای هارفوت‌ها به حساب میایند؛
‫و مهارت مخفی شدن آنها در برابر ‫چنین شکارچیان ماهری ناکارآمد است]
‫نوری!
‫نوری! نوری!
‫نوری، از اونجا دور شو!
‫نوری! نوری!
‫نه! الان می‌گیردت!
‫[مایاری که به سرزمین میانه فرستاده شدند،
‫نمی‌توانستند به طور کامل از ‫قدرت‌هایشان در جسم فانی استفاده کنند.
‫برای همین گندالف و سایرین از عصا برای ‫بهره بردن از قدرت‌هایشان استفاده می‌کردند]
‫موضعت رو حفظ کن اونتامو.
‫پدرت رو سربلند کن.
‫ضرباتشون مانند ‫غول‌های سنگی «دشت‌های شمالی»ئه.
‫[«دشت‌های شمالی»، در نزدیکی مرزهای ‫شمالی شایر (دوران سوم) قرار دارد]
‫و با این حال؟
‫مهارت‌هاشون در برابر این دشمن آزموده نشده.
‫پس شاید ‫الف مایل باشن که افراد رو راهنمایی کنن.
‫برای کشتن یه اورک، روش‌های زیادی وجود داره.
‫اما برای شما، من ‫روشی ساده اما قوی رو معرفی می‌کنم.
‫فرو کنید، بچرخونید، ‫دل و روده‌شون رو دربیارد.
‫بهم حمله کنید.
‫ببینیم کی می‌تونه رو من خط بندازه.
‫هرکس که موفق باشه، اون شخص رو ترفیع میدم...
‫به ستوان.
‫در شمشیربازی تعادله که مهمه نه قدرت.
‫با پاهاتون مبارزه کنید. نه با دست‌هاتون.
‫الفه داره تو میدون با ‫یه سرباز مبارزه می‌کنه.
‫ثابت نمونید.
‫به حرکت ادامه بدین.
‫هیچوقت برای غلبه ‫کردن به یه اورک به زور بازو اتکا نکنید.
‫اغلب آسون‌ترین راه اینه که ذکاوت ‫به خرج بدین و از اون‌ها زرنگ‌تر باشین.
‫کارت خوب بود، ستوان.
‫هیچ وردست آهنگری ‫رو نمی‌شناختم که بتونه همچین کاری کنه.
‫هنوز برای اینکه جلوش رو بگیری دیر نشده.
‫شاید دخترعموت سلطنت رو در اختیار ‫داشته باشه، اما مردم تو رو دنبال می‌کنن.
‫[در قانون نومه‌نور بعد از شاه، بزرگترین ‫فرزند او فارغ از جنسیت، جانشینش می‌شود.]
‫- با کمک اون‌ها می‌تونی... ‫- می‌تونم چی؟
‫نفوذت رو نشون بدی.
‫بعضی وقت‌ها حماقت ‫جوانی برای درآوردن اشک یه پیرمرد کافیه.
‫تلاش برای جلوی یه جنگ رو گرفتن حماقته؟
‫برخلاف جریان حرکت کردن حماقته.
‫ببین، ممکنه مد بیاد و آدمی رو غرق کنه،
‫یا جزر بیاد و آدمی رو به درون دریا بکشه.
‫رمز چیرگی بر جریان ‫اینه که بدونی بعدش به چه سمتی میره.
‫تو یه نفره جلوی شاه قبلی رو از برگردوندن
‫ما به راه و روش قدیمی‌مون گرفتی.
‫نگو که الان نمی‌تونی نظر میریل رو عوض کنی.
‫اونوقت چی باعث شده فکر کنی که ‫من و میریل سر این موضوع همنظر نیستیم؟
‫چون پدر من حاضره ‫بمیره ولی از یه الف دستور نگیره.
‫«از یه الف دستور بگیرم»؟
‫وقتی این قضایا تموم بشه، این الف‌ها ‫خواهند بود که از ما دستور می‌گیرن.
‫حالا، دخترعموم اگه بخواد ‫می‌تونه بخاطر گالادریل به جنگ بره.
‫اما من بخاطر نومه‌نور به جنگ میرم.
‫اونوقت این چطوری ‫بخاطر نومه‌نور به حساب میاد؟
‫تا الان هیچی یاد نگرفتی؟
‫به‌زودی ما انسان‌های ‫پست و مبتذل سرزمین میانه رو نجات می‌دیم،
‫اون‌ها رو بالا می‌کشیم، و پادشاهی ‫که منتظرش بودن رو بهشون می‌دیم.
‫پادشاهی که تا ابد مدیون ما خواهد بود.
‫حالا اگه می‌تونی عمیق فکر کن که این ‫موضوع چه نفعی می‌تونه برای ما داشته باشه.
‫سنگ‌های معدنی، جنگل‌ها، ‫داد و ستد، باج و خراج...
‫عمرا اگه جلوی همچین چیزی رو بگیرم. ‫حتی اگه کل نمک دریا رو بهم بدن.
‫تو هم نباید جلوش رو بگیری.
‫امپراتوری!
‫- امپراتوری در خطره. من باید... ‫- خطر از سرمون گذشته پدر.
‫ما الان داریم کاری رو می‌کنیم ‫که همیشه معتقد بودی باید بکنیم.
‫داریم ارتباطمون با الف‌ها رو از سر ‫می‌گیریم.
‫من دارم به سرزمین میانه میرم.
‫میریل؟
‫بله پدر.
‫خودمم.
‫به سرزمین میانه نرو.
‫تنها چیزی که اونجا انتظارت رو می‌کشه...
‫چی پدر؟ چی انتظارم رو می‌کشه؟
‫تاریکیه.
‫باورت میشه؟
‫همه دارن راجب کاری که کردی حرف می‌زنن.
‫«احیا می‌شوم...»
‫تا حالا ندیده بودم از یه ‫غریبه انقدر خوششون بیاد.
‫«سرتاسرم نور...»
‫واست یکم موم آوردم.
‫یکم بمال به دستت، ‫به التهابش کمک می‌کنه.
‫«با لطف و مرحمت خود...»
‫«قدرت بده...»
‫«ای نور مرا درمان کن...»
‫«ای نور...»
‫هی.
‫«ای نور...»
‫تمومش کن. لطفا.
‫«احیایم کن ای نور...»
‫به افتخار همبستگی‌ای ‫پایدار بین مردمین شکوهمندمان،
‫خازاد و نولدور.
‫- به افتخار اتحاد. ‫- به افتخار اتحاد.
‫قبل از اینکه جام‌هامون رو بالا ببریم،
‫لرد دورین، مایلم ازتون تمجید کنم.
‫خازاد-دوم همیشه به عنوان ‫آرام‌ترین امپراتوری دورف شناخته می‌شد،
‫اما در ماه‌های اخیر، آتش کوره‌هاتون
‫به روشنی چشمان آئوله بودن.
‫معدن‌هاتون بزرگ‌تر و عمیق‌تر شدن.
‫تقویت جدیدتون رو مدیون چی هستین؟
‫منم می‌تونم همین سوال رو راجب لیندون بپرسم.
‫جنگاورانش رو با کشتی می‌فرسته برن، ‫شهرهاش رو گسترش میده.
‫یکم برای الف‌‌ها ناگهانیه، مگه نه؟
‫عموما هفته‌ها طول می‌کشه ‫شماها تصمیم بگیرین که برینین...
‫اجازه می‌دین...
‫زمان برای گونه ما بسیار آهسته می‌گذره.
‫اغلب از این واقعیت که ‫چندین سال زحمت و تلاش
‫برای ما مثل یک لحظه ‫می‌مونه چشم‌پوشی می‌کنیم.
‫به همین دلیل، نمی‌خوام که ‫به میهمانمون بی‌احترامی کنیم.
‫فکر می‌کنم دوست دورف ما ‫بسیار رئوف‌تر از این باشن،
‫که از یک پرسش صادقانه دلگیر بشن.
‫بذارید من یه سوال صادقانه از شما بپرسم.
‫از کجا این میز رو به دست آوردین؟
‫چرا می‌پرسید؟
‫این سنگ، در عمق خاصی از زمین به‌وجود میاد.
‫پس طنین‌اندازانمون به ندرت ‫یه کانسار ازش پیدا می‌کنن.
‫و ما هرکدومشون رو هدیه‌ای ‫گرانبها به حساب میاریم.
‫و ازشون فقط برای کارهای ‫کاملا مقدس استفاده می‌کنیم.
‫ازشون برای مردگان فقید و عزتمندمون،
‫مقبره و بنای یادبود درست می‌کنیم.
‫لطفا حرمت‌شکنی ما رو عفو کنید، لرد دورین.
‫ما این میز رو با شما به خونه‌تون می‌فرستیم ‫تا با احترام مناسب باهاش رفتار بشه.
‫خوبه که می‌بینم هنوز هم کمی ‫شرافت بین الف‌ها باقی مونده.
‫اعلی حضرت.
‫پس به افتخار اتحاد دو مردم.
‫به افتخار اتحاد.
‫وفاداریت به اون دورف قابل ستایشه.
‫وفاداری به دوست چیزیه ‫که نباید ازش تعجب کرد.
‫مهم نیست از چه نژادی باشه.
‫این، دروغ گفتن به پادهاشت رو توجیه می‌کنه؟
‫فکر می‌کنم این در واقع شما بودین ‫که به من دروغ گفتین شاهنشاه.
‫من به خازاد-دوم رفتم تا به اون‌ها ‫پیشنهاد دوستی بدم، اما در حقیقت،
‫شما به دنبال چیزی ملموس‌تر بودین، مگه نه؟
‫با «نغمه ریشه‌های هیثایگلیر» آشنایی؟
‫[هیثایگلیر، نامی که گاها برای رشته‌کوهی ‫وسط سرزمین میانه به کار می‌رود
که با نام کوهستان مه‌آلود نیز شناخته می‌شود]
‫لطفا برام بازگو کنش.
‫افسانه‌ای مبهمه که بسیاری ‫اون رو ساختگی می‌دونن.
‫بازگوش کن، الروند «پردل». ‫[پردل در زبان سیندارین به معنی نیمه-الف]
‫راجب یک نبرده،
‫در راس قله‌های «کوهستان‌های مه‌آلود».
‫که نه بر سر شرافت بود و نه بر سر وظیفه. ‫بلکه بر سر یک درخت بود.
‫که عده‌ای معتقدن درونش، ‫آخرین سیلماریل‌ گمشده قرار داشته.
‫در یک سو، یک جنگاور الف می‌جنگید،
‫با قلبی به پاکی قلب مانوه،
‫[مانوه، شاه والار و برادر ملکور است ‫که کنترل هوا و بادها را در اختیار دارد]
‫که تمام روشنایی وجودش رو به ‫درخت منتقل کرد تا ازش محافظت کنه.
‫در طرف دیگه، بالروگی از مورگوت می‌جنگید،
‫[بالروگ‌ها همگی از مایار ‫بودند که در دوران نخست
‫به تباهی کشیده شده و ‫به فرمان ملکور درآمدند]
‫که تمام نفرتش رو معطوف ‫درخت کرد تا نابودش کنه.
‫در میان نبرد بی‌پایانشون، ‫آذرخش درخت رو به دام انداخت...
‫از نبرد اون‌ها نیرویی به وجود اومد...
‫نیروی به پاکی و روشنایی خِیر.
‫و به تنومندی و سرسختی شَر.
‫گفته میشه که به اعماق کوهستان ریشه دوونده،
‫و الان قرن‌هاست که اونجا منتظره.
‫حق با دورین بود.
‫پس اقرار می‌کنی که دورف‌ها پیداش کردن.
‫کانه‌ای که حامل روشنایی سیلماریل گمشده‌ست.
‫فقط به یه چیز اقرار می‌کنم.
‫به دورین قول دادم که هرگز ‫اسرار مردمش رو فاش نکنم.
‫و اگه قولت به نگه‌داشتن اسرار مردم اون
‫به معنی فلاکت مردم خودت باشه چی؟
‫نخست، اندکی پیش از ‫بازگشت گالادریل متوجهش شدیم.
‫امیدوار بودیم که اگه اون رو بفرستیم بره،
‫و به آخرین بقایای جنگ پایان بدیم،
‫جلوی خراب شدنش رو بگیریم.
‫اما علیرغم تمام تلاش‌هامون،
‫نابودیمون فقط سریعتر شده.
‫پژمردن این درخت، ‫تنها آشکارسازی بیرونیِ
‫یک حقیقت درونیه.
‫که نور الدار،
‫نور ما، در حال محو شدنه.
‫دیگه کی راجب این موضوع می‌دونه؟
‫تعداد بسیار اندکی.
‫دوباره و برای آخرین بار می‌پرسم،
‫دورف‌ها کانه رو پیدا کردن یا نه؟
‫من به دورین سوگند خوردم.
‫شاید الان برای بعضی‌ها، ‫این ارزشی نداشته باشه.
‫اما به عقیده من،
‫با همین چیزهاست که ‫روح‌های ما به هم متصل شدن.
‫قصد ندارم روحم رو به‌خاطر ‫یک امید ناچیز از دست بدم.
‫امید هیچوقت ناچیز نیست، الروند...
‫حتی وقتی اندک باشه.
‫وقتی بقیه حواس به خواب میرن،
‫چشم امید اول از همه باز ‫میشه و آخر از همه بسته میشه.
‫اگه الف‌ها الان سرزمین میانه رو رها کنن،
‫ارتش‌های تاریکی در ‫سرتاسر زمین رژه خواهند رفت.
‫اونوقت نه تنها
‫پایان ما، بلکه پایان همه مردمان فرا می‌رسه.
‫اگه امید برای پیشگیری ‫از این موضوع برای اینکه
‫راجب سوگندت تجدید نظر کنی، ‫دلیل کافی‌ای نیست،
‫پیشنهاد می‌کنم دلیل دیگه‌ای پیدا کنی.
‫♪ سرزمینی که والار از «دریای بلگائر» ♪
‫♪ پدید آوردندش کدام سرزمین بود؟ ♪
‫♪ سرزمین موهبت، سرزمین ستاره ♪
‫♪ که قرار بود تا ابد بدرخشد کدام سرزمین بود؟ ♪
‫♪ نومه‌نور بود، نومه‌نور پر میمنت ♪
‫♪ جزیره‌ای زیبا مملو از زینت ♪
‫گفتم خطرناک نیست.
‫شرط می‌بندم همین که از ‫قایق پیاده بشم تموم میشه.
‫فقط به پدرم نگو.
‫همه‌جا داد و هوار راه می‌ندازه ‫که داماد آیندش قهرمان جنگه.
‫بخونید! یالا بخونید!
‫شعر رو یادته دیگه، مگه نه؟
‫اونجوری که تو عربده‌زنان ‫می‌خوندیش بعید می‌دونم دیگه یادم بره.
‫شاید ایسلیدور باهات بخونه.
‫♪ نومه‌نورا، هر نفس ما را قرین رحمت قرار بده... ♪
‫اوضاع داره جالب میشه.
‫♪ سرزمین گرانقدر ما را جاودان بنما ♪
‫♪ شمشیرهایمان را فاتح مرگ بنما ♪
‫- جوابم نه‌ئه. ‫- من که هنوز چیزی نگفتم.
‫من 15 ساله که می‌شناسمت.
‫فکر کردی نمی‌دونم اومدی چی بگی؟
‫- در واقع 16 ساله. ولی خب... ‫- اونتامو.
‫صحیح. اومدم چی بگم؟
‫اومدی یه عذرخواهی مجلل بکنی، ‫که البته اونتامو،
‫در لحظه قبول می‌کرد،
‫اما من نه.
‫و می‌دونی چرا؟
‫اومدی معذرت‌خواهی کنی فقط ‫چون فکر می‌کنی حالا که ترفیع گرفتم،
‫می‌تونم تو رو وارد لیست اعزامی‌ها بکنم.
‫- می‌تونی؟ ‫- می‌دونستم.
‫فقط می‌خوام بگم که، در ‫لحظه هم قبول نمی‌کردم.
‫- اما خوشحالم که معذرت خواستی. ‫- نخیر، نخواست.
‫معذرت خواستم!
‫اما با خوشحالی بازم معذرت‌خواهی می‌کنم. ‫ببخشید که دعوا رو شروع کردم.
‫حالام لطفا منم با خودتون ببر.
‫نه.
‫چیکار کنم که جبران بشه؟
‫خیلی خب، می‌تونی ‫یه بار بزنیم.
‫فک، شکم، به انتخاب خودت. ‫یه ضربه.
‫سه تا.
‫دو تا.
‫راستش...
‫یجور زدی انگار سه تا بود.
‫پس، من رو می‌بری به کشتی؟
‫ایسیلدور، تو قدیمی‌ترین دوستمی.
‫اگه می‌خوای راستش رو بگم، ‫هنوزم بهترین دوستمی، اما...
‫- جانم؟ ‫- اونتامو، لطفا.
‫وجدانم بهم اجازه نمیده ‫که اسمم رو به‌خطر بندازم
‫و تو رو واسه وظیفه‌ای که معلوم ‫نیست انجام بدی یا نه پیشنهاد کنم.
‫- این دفعه فرق می‌کنه. ‫- همم.
‫امیدوارم یه روز همینطور بشه.
‫امیدوارم یه روز چیزی رو پیدا کنی
‫که حاضر باشی برای ‫انجامش همه‌چیزت رو فدا کنی.
‫به‌جات از برک مراقبت می‌کنم. ‫قول میدم.
‫برک‌ هم باهاتون میره؟
‫مسئول اسب‌ها انتخابش کرد.
‫شرمنده ایسیل. حق همیشه با دریاست.
‫داری قاچاقی میری؟
‫داری کشتی رو آتیش می‌زنی؟
‫همین الان از اینجا برو. ‫به کسی نمیگم که دیدمت.
‫- فانوس رو بده به من. ‫- نکن.
‫بدش به من.
‫همه افراد رو بیارید. زود باشید!
‫درشون بیارید. سریع.
‫درشون بیارید! ایسیلدور؟
‫ایسیلدور؟
‫چی شد؟
‫تو یه قایق ماهی‌گیری بود. ‫احتمالا یه بشکه شراب ترکیده.
‫بشکه شراب؟
‫اونم جونم رو نجات داد.
‫می‌تونست ول کنه بره، ‫اما جونم رو نجات داد.
‫ناخدا!
‫دلایلی داریم که نشون میده ‫این، کار یه راهزن بوده،
‫اما هنوز شناساییش نکردیم.
‫بخت با ما یار بوده که بقیه ‫کشتی‌ها رو هم از دست ندادیم.
‫مشخصه که قصدشون، برافروختن ‫تردیدهای شماست، ملکه نایب‌السلطنه.
‫- اجازه این کار رو ندین. ‫- مجبورم با الف مخالفت کنم.
‫شاید ما واقعا با عجله وارد عمل شدیم.
‫مردم یک کشور رو باید هدایت و ‫رهبری کرد، نه که به زور اینور اونور کشید.
‫پیشنهاد میدم سفر رو تا وقتی که بتونیم
‫مردم بیشتری رو با آرمان ‫شما یک‌سو کنیم، به تاخیر بندازیم.
‫دشمن با درنگ کردن ما هر روز قوی‌تر میشه. ‫شاید حتی هر ساعت.
‫به یاد بیارین که چرا این مسیر رو ‫انتخاب کردین. ایمانتون رو به یاد بیارین.
‫فکر کردی فراموش می‌کنم؟
‫هنوز سه تا کشتی داریم. ‫همینطور دعای خیر پدرتون رو.
‫ارباب هالبرند چطور؟
‫در انتظار عزیمت ماست.
‫مطمئنم همینطوره.
‫به پاسداران دریایی بگم دست نگه دارن؟
‫سپیده‌دم مجددا در این مجلس ‫گردهم میایم تا تصمیم نهایی رو بگیریم.
‫مطمئن بشید که ارباب ‫هالبرند درش شرکت می‌کنن.
‫چی تونستی ازش بفهمی؟
‫الروند، من رو ببخش.
‫ببخشمت.
‫ببخش که زودتر بهت نگفتم.
‫تو می‌دونستی.
‫بهشون التماس کردم که از ابتدا بهت ‫اجازه بدن به جلساتمون ملحق بشی،
‫اما شاهنشاه این کار رو قدغن کردن.
‫و این... این «میتریل»...
‫تنها راه نجات ماست؟
‫الروند، هر کاری بگی باهاش کردم.
‫هیچ‌چیز از نورش کم نمی‌کنه.
‫بر این باوریم که اگه بتونیم سریعا ‫مقدار وسیعی ازش استخراج کنیم،
‫به اندازه‌ای که بتونیم همه الف‌های باقی‌مونده ‫رو یک بار دیگه به نور والار آغشته کنیم...
‫[الف‌های ساکن والینور به دلیل برخورداری ‫از نور دو درخت (نور قلمرو قدسی)
‫بسیار نیرومندتر بودند و مرگ و میر و فرسودگی ‫سرزمین میانه تاثیری بر آنها نداشت]
‫اونوقت آره.
‫آره. تنها راه نجاتمون همینه.
‫متاسفم.
‫بابت اینکه شاهنشاه فریبم دادن؟
‫یا بابت اینکه الان مردممون محکوم به ‫نابودین، مگه اینکه من عهدم رو بشکنم؟
‫و به یه دوست خیانت کنم؟
‫شبی که پدرت عازم سفرش ‫شد الروند، من اونجا بودم.
‫یه مرد فانی که باور داشت ‫می‌تونه خود خدایان رو راضی کنه
‫تا در جنگ به یاری ما بیان.
‫شنیدم که مادرت بهش التماس می‌کرد که نره،
‫تمنا می‌کرد، ازش پرسید ‫چرا حتما اون باید بره؟
‫و می‌دونی پدرت چی جواب داد؟
‫چون اون تنها کسیه که ‫می‌تونه این کار رو انجام بده.
‫اشتباه کردم که ازت سواستفاده کردم.
‫بابتش معذرت می‌خوام.
‫فردا، ملکه برای جلسه صدات می‌کنه.
‫حرفی که تو اون جلسه ‫می‌زنی، روی تصمیم برای اینکه
‫این ماموریت پیش بره ‫یا لغو بشه تاثیر می‌ذاره.
‫- کمکم کن. ‫- فکر کنم به اندازه کافی کمکت کردم.
‫پس به خودت کمک کن.
‫جنگیدن با من رو تموم کن، ‫و بیا در کنار هم با اون‌ها بجنگیم.
‫در زمانی نه چندان دور، انسان‌هایی ‫مثل من در کنار اون‌ها می‌جنگیدن.
‫انسان‌هایی مثل تو. نه خود تو.
‫اشتباه می‌کنی.
‫تو خبر نداری قبل از اینکه سر ‫از اون کلک دربیارم، چیکار کردم.
‫خبر نداری چطور زنده موندم.
‫چطور همه‌مون زنده موندیم.
‫و وقتی این آدم‌ها خبردار بشن، ‫من رو طرد می‌کنن.
‫تو هم همینطور.
‫بعضی وقت‌ها برای پیدا کردن روشنایی، ‫باید اول تاریکی رو لمس کنیم.
‫از تاریکی چی می‌دونی؟
‫اون خنجر متعلق به کی بود گالادریل؟
‫کی رو از دست دادی؟
‫برادرم.
‫چه بلایی سرش اومد؟
‫کشته شد.
‫در مکانی پر از تاریکی و نومیدی.
‫توسط خادمین سائورون. ‫همینقدر بدونی برات کافیه؟
‫پس قضیه انتقامه؟
‫کسی نمی‌تونه با نوشیدن ‫آب دریا عطشش رو سیر کنه.
‫پس چی؟ چرا به جنگیدن ادامه میدی؟
‫ازم می‌خوای برم به جایی که ‫قسم خوردم هیچوقت برنگردم.
‫حداقل کاری که می‌تونی بکنی ‫اینه که دلیلش رو بگی.
‫چرا به جنگیدن ادامه میدی؟
‫چون نمی‌تونم تمومش کنم.
‫گروهانی که فرماندهی می‌کردم ازم تمرد کردن.
‫نزدیک‌ترین دوستم با پادشاه ‫توطئه کرد تا تبعیدم کنه.
‫و معتقدم همه‌شون این کارها رو کردن چون...
‫چون دیگه نمی‌تونستن من رو
‫از پلیدی‌ای که باهاش می‌جنگیدم تشخیص بدن.
‫متاسفم.
‫بابت برادرت.
‫بابت همه‌ش.
‫متاسفم.
‫تاسف خوردن تو دردم رو تسکین نمیده.
‫همونطور که چکش و انبر، ‫درد تو رو تسکین نمیده.
‫اینجا هیچ آرامشی پیدا نمی‌کنی.
‫منم همینطور.
‫تو هیچ مسیری هیچ آرامش ‫ماندگاری پیدا نمی‌کنیم،
‫به جز اون مسیری که ما ‫رو به اون سمت دریا می‌بره.
‫من برای قرن‌ها جنگیدم تا ‫به آرامشی که می‌خوام برسم.
‫این تنها راهیه که می‌تونی به آرامشت برسی.
‫خیلی وقت بود که منتظر این روز بودم.
‫روزی که گونه شما بالاخره برگرده،
‫و ما رو از پهن و کثافت بیرون بکشه،
‫تا دوباره جایگاه برحقمون ‫رو کنارتون پس بگیریم.
‫من سوگند می‌خورم که تا ‫آخر عمرم به شما خدمت کنم.
‫من به سائورون سوگند وفاداری می‌خورم.
‫شما سائورونید، مگه نه؟
‫[عصبانیت آدار می‌تواند به این دلیل ‫باشد که سائورون دوست نداشت
‫به اسم خطاب شود و همه خادمینش او ‫را ارباب و امثال آن خطاب می‌کردند]
‫هی، هی، صبر کن...
‫پس به شما خدمت می‌کنم. هرکی که هستین.
‫باید با ریختن خون قسم بخوری.
‫والدرگ؟
‫والدرگ...
‫والدرگ، نه.
‫نه.
‫نه!
‫دفعه بعد بالاتر نشونه بگیر.
‫و انقدر از زه نترس.
‫چرا به خودت زحمت میدی که بهم یاد بدی؟
‫چون 200 سال طول کشید تا خودم
‫شجاعتی رو که بهم اجازه میده ‫امشب اینجا بایستم رو پیدا کنم.
‫تو در 14 سالگی شجاعتش رو پیدا کردی.
‫و تو جنگی که پیش رومونه لازممون میشه.
‫برای تمام مدت زندگیم، ‫گونه شما ما رو زیر نظر داشت.
‫حواستون بود با هم پچ‌پچ نکنیم.
‫یا چاقوهامون زیادی تیز نشن.
‫قراره همه‌مون رو تو همین برج چال کنن.
‫پس چرا می‌خوای با ما اینجا بمیری؟
‫چون وقتی حواسم به پچ‌پچ‌ها و چاقوها بود،
‫تونستم صدای کسایی که پچ‌پچ می‌کنن و ‫دست‌هایی که چاقوها رو تیز می‌کنن بشناسم.
‫نصفمون همین الان ول کردن رفتن.
‫اما نیمی‌تون موندن.
‫که شامل تو هم میشه.
‫پس بالاتر نشونه بگیر.
‫یه چیزی هست که نمی‌دونی.
‫این رو قبلا دیدم.
‫یه کلیده.
‫به واسطه نیرنگی از دشمن پدیدار ‫شده تا اجداد شما رو به بردگی بگیره.
‫کلید چی؟
‫نمی‌دونم.
‫فرمانده دشمن گفت که می‌خواد یه خدا بشه.
‫و اورک‌ها رو در این سرزمین صاحب خونه کنه.
‫اما نقشه‌ش هرچی باشه، ‫یه چیز معلومه.
‫دشمن می‌دونه که پسرت کلید ‫اجرای نقشه‌ش رو در اختیار داره.
‫چقدر وقت داریم؟
‫چند روز.
‫شاید هم چند ساعت.
‫می‌تونیم جون سالم به در ببریم برونوین.
‫یه راهی هست.
‫باید باشه.
‫یه راه هست.
‫نه! به دشمن سر تعظیم فرود ‫بیاری همه چیز رو از بین می‌بری.
‫زندگی پسرت و زندگی فرزندان پسرت.
‫مردمت یه عصر تلاش کردن تا ‫دوباره پرهیزکاریشون رو به دست بیارن.
‫تو یه لحظه ناامیدی همش رو دور می‌ریزی؟
‫باید یه راه دیگه باشه.
‫نام ببر. التماست می‌کنم.
‫دیدی؟
‫حق داشتین ما رو زیر نظر داشته باشین.
‫چون سرنوشت ما به تاریکی گره خورده.
‫همینطوری زنده می‌مونیم.
‫شاید ما همینیم که هستیم.
‫و همیشه هم همین خواهیم بود.
‫الان چیزی بیشتر از جونمون در خطره.
‫وقتی مورگوت جنگ رو شروع ‫کرد، کل قاره‌ها غرق شدن.
‫از کجا بفهمیم وقتی دشمن دستش به این برسه،
‫چه وحشتی در سرتاسر دنیا گسترده میشه؟
‫واسه متوقف کردنش چه قدرتی داریم؟
‫اطرافت رو نگاه کن. تموم شده.
‫- هنوز نه. ‫- خیلی زود میشه.
‫و وقتی بیان سراغمون، ‫این برج سقوط می‌کنه.
‫نامپات!
‫از خودت درآوردی مگه نه؟
‫دیسا چند سالی بود که یه ‫میز جدید می‌خواست، پس...
‫بیخیال، اونقدرهام سنگین نیست.
‫وزن میز نیست که رو دوشم سنگینی می‌کنه.
‫خب پس چرا نمیگی چته؟
‫چون سهیم شدن این بار ممکنه ‫وزنش رو نصف یا دوبرابر کنه.
‫و این بستگی به کسی داره ‫که باهاش درمیونش می‌ذارم.
‫محض رضای آئوله! ‫طفره رفتن کافیه.
‫[آئوله، نامیست که دورف‌ها اغلب به آن ‫متوسل می‌شوند. آنها بر این باورند که او
‫کسیست که دورف‌ها رو خلق کرده و آتش ‫کهن آئوله هنوز در قلب‌هایشان زبانه می‌کشد]
‫رک و پوست‌کنده حرفت رو بزن ببینم چی میگی.
‫من باهات روراست نبودم دورین.
‫من بخاطر دوستی به خازاد-دوم نیومدم، ‫بلکه بخاطر جاه‌طلبی اومدم.
‫خودم خبر نداشتم.
‫اما به خاطر «میتریل» اومدم.
‫چرا؟
‫بدون اون،
‫گونه من باید این سواحل رو تا بهار ترک کنه، ‫وگرنه نابود می‌شیم.
‫نابود می‌شین؟
‫چطوری نابود می‌شین؟
‫روح نامیرای ما شروع به تحلیل رفتن می‌کنه،
‫آروم آروم از بین میره،
‫تا وقتی که به سایه تبدیل بشیم،
‫و با گذر زمان کاملا فراموش بشیم.
‫برای همیشه.
‫پس سرنوشت کل نژاد الف دست منه؟
‫اینطور به نظر میاد.
‫دوباره بگو.
‫سرنوشت کل نژاد الف دست توئه.
‫دست کیه؟
‫دست توئه.
‫همم.
‫هیکل باکلاست رو تکون بده و بیا بریم.
‫- دورین... ‫- فعلا ازم تشکر نکن.
‫بعد از اینکه راهی برای راضی ‫کردن پدرم پیدا کردیم تشکر کن.
‫حالا میشه لطفا راه بیفتیم؟
‫مسیر برگشت طولانیه.
‫و این همه آفتاب داره بهم سو هاضمه میده.
‫فقط به یه شرط. ‫به دیسا بگو میزه از طرف منه.
‫دیگه پر رو نشو.
‫ارباب هالبرند، ‫ملکه نایب‌السلطنه احضارتون کردن.
‫ببینید پدر کی براش یه ‫جایگاه پیدا کرده. دوباره.
‫من خودم جایگاهم رو به دست آوردم. ‫مثل تو.
‫سرباز.
‫خودت رو به مسئول اسب‌ها معرفی کن.
‫فکر کردم عضو سواره‌نظامم.
‫درسته.
‫اصطبل رو جارو می‌زنی.
‫سربازها!
‫طناب‌ها رو باز کنید!
‫بادبان‌ها رو راست کنید!
‫به شمال شرقی می‌ریم.
‫به سمت سرزمین میانه.
‫آره!
‫مـــتـــرجـــم ‫::. سیاوش پارســا.::
‫مـحـقــق ‫::. خــلیــفه .::
به بزرگ‌ترین فندوم دنیای ارباب حلقه‌ها در تلگرام بپیوندید @LOTRFandom
‫♪ می‌شود خورشید پنهان ♪
‫♪ می‌رود پشت درختان، سنگ‌ها ♪
‫♪ دیگر آن نور قشنگی که فرو می‌تابد از آن برج ♪
‫♪ خانه من نیستش، آنجا ♪
‫♪ آتشم در پیش چشمانم شَوَد آرام خاموش و تباه ♪
‫♪ بستر من جای تختم، خار و خاشاک سیاه ♪
‫♪ هر چه تا امروز دانستم ♪
‫♪ کرده‌ام سودا به نادانسته‌های پیش رویَم ♪
‫♪ هان بخوانیدم به سوی خویش ♪ ‫♪ ای بلندِ سرزمین‌های غریبِ دوردست ♪
‫♪ چون که در این روز، روز گشتن و جستن ♪ ‫♪ ناگزیر از جستجویَم ♪
‫♪ در این روز، روزِ گشتن و جستن ♪
‫♪ ناگزیر از رفتنم تا دوردستِ حادثه ♪
‫♪ می‌روم با آبِ کم ♪
‫♪ با نانِ کمتر، بی‌قراری ♪
‫♪ هر نَفس از نایِ خسته، نه به گوشم می‌رسد ♪ ‫♪ راه اما پاسخش آری ♪
‫♪ پای من کوتاه، اما کشیده تا به مرزِ ♪ ‫♪ سرزمین‌های بزرگِ دور، اینک راه ♪
‫♪ نیست آرام و خوابم ♪
‫♪ دل‌خوشم با زیر لب آهنگِ ♪ ‫♪ غمگینی که می‌خوانم دمادم ♪
‫♪ هم نوا با من بخوانید ای بزرگِ سرزمین ♪ ‫♪ های غریبِ دوردست، هم نفس با اضطرابَم ♪
‫♪ در این روز، روز گشتن و جستن ♪ ‫♪ راه بنماییدَم به آنجا ♪
‫♪ در این روز، روز ♪ ‫♪ گشتن و جستن، بر سر پیمان بمانید ♪
‫♪ و کشانیدَم ز پنهان تا به پیدا ♪
‫♪ تا سرانجام از میان باد و بوران ♪ ‫♪ از درون برف و سرما ♪
‫♪ می رسد بر گوشِ من پیغام آنان، راست ♪
‫♪ که همه آن‌ها که در اندیشه‌اند و گشتن و جستن ♪ ‫♪ راهشان در پیش چشم خویشتن پیداست ♪
‫♪ هرچه اندوه آمده از هر بلند و پَست ♪
‫♪ هرچه در این راه، آن‌ها می‌دهند از دست ♪ ‫♪ نزدشان هیچ است ♪
‫♪ چون همه آن‌ها که در ♪ ‫♪ اندیشه‌اند و گشتن و جستن ♪
‫♪ راهشان در پیش چشم خویشتن... ♪
‫♪ پیداست ♪