‫«آنچه گذشت» ‫برادرم جونش رو در راه شکار سائورون داد.
‫وظیفه اون، حالا وظیفه منه.
‫فرمانده گالادریل.
‫این گروهان شما رو از اون سمت ‫دنیا تا این سمت دنیا همراهی کرده.
‫از آخرین باری که یه اورک ‫دیده شده، سال‌ها می‌گذره.
‫وجود این علامت حاکی از ‫اینه که سائورون فرار کرده.
‫حالا سوال اصلی اینه که، کجاست؟
‫پلیدی از اینجا رفته.
‫پس چرا از قلب من نرفته؟
‫به آنها اجازه عبور از دریا داده ‫می‌شود تا برای ابدیت در سرزمین مقدس،
‫ غرب دور ساکن شوند.
‫تو به اندازه کافی جنگیدی گالادریل.
‫شمشیرت رو غلاف کن.
‫بدون شمشیرم، چه کسی میشم؟
‫با کار ارباب کله‌بریمبور آشنایی؟
‫بهترین آهنگر الف، البته که آشنام.
‫یه الف اینجا چی می‌کنه؟
‫یجور مریضی گرفته.
‫- کجا می‌چریده؟ ‫- چند روز پیش رفته بود سمت شرق.
‫چقدر سمت شرق رفته بود؟
‫هوردرن.
‫تا حالا برات سوال نشده ‫که اون بیرون دیگه چیا هست؟
‫فراتر از چیزی که ما گشتیم.
‫هیچکس از مسیر خارج نمیشه ‫و هیچکس تنها نمیره.
‫آسمون‌ها عجیب شدن.
‫«ارباب حلقه‌ها: حلقه‌های قدرت» ‫«قســمــت دوم: ســـرگــــــــردان»
‫رسانه تلگرامی «لوتر فندوم» با افتخار تقدیم می‌کند ‫@LOTRFandom
‫مـــتـــرجـــم ‫::. سیاوش پارســا.::
‫مـحـقـقـین ‫::. خلیفه و یاسین برون .::
‫- نوری! ‫- پاپی!
‫بالاخونه رو دادی اجاره؟ ‫از اونجا دور شو!
‫هیس!
‫نباید اینطوری یواشکی نزدیک کسی بشی.
‫- خب، نباید اینجا باشی. ‫- هیس!
‫داغ نیست.
‫باشه. داغ نیست.
‫این حقیقت که یه نره‌غول ‫اون توئه رو عوض نمی‌کنه.
‫باز قیافه‌ش اونطوری شد. ‫اون قیافه رو نگیر نوری...
‫نوری!
‫نوری، نکن!
‫نوری، دست نزن! اون مرده! بیا بریم!
‫نه! نکن! نکن! لطفا!
‫نه!
‫چی...
‫مامانت می‌کشدت.
‫هیچی بهش نمی‌گی. ‫منم نمیگم. زود باش.
‫نمی‌تونیم همینطوری ولش ‫کنیم وگرنه گرگ‌ها می‌خورنش.
‫- خب که چی؟ ‫- خب که ما همچین کسایی نیستیم.
‫تو همچین کسی نیستی.
‫نمی‌تونم تنهایی ببرمش. ‫کمکم می‌کنی یا نه؟
‫- نه. ‫- پاپی!
‫دقیقا چطوری قراره یه ‫نره‌غول رو با خودمون ببریم؟
‫احتمالا یه ستاره سقوط کرده.
‫یه ستاره بزرگ.
‫چندتا نشونه دیگه لازمه تا قبول کنی؟
‫از من می‌پرسی همین الان ‫باید اردوگاه رو جمع کنیم بریم.
‫پس جشنواره چی میشه؟
‫فعلا بیاید کار عجولانه‌ای نکنیم.
‫احتمال زیاد جامون داخل ‫اردوگاه از بیرون امن‌تر باشه.
‫اما دوتاتون حواستون رو جمع کنید.
‫- حق با مالواست. ‫- آره.
‫این اتفاق شگون نداره.
‫حالام برگردین خونه‌هاتون، یالا.
‫پیست!
‫- باشه، باشه، باشه. ‫- یالا. زود باشین.
‫نگاش کن. چجور داره ازش خون میره.
‫- احتمال زیاد یه... ‫- ترول نیست!
‫خیلی خب نابغه. تو بگو ببینیم چیه؟
‫شاید آدم گنده‌ست.
‫[هابیت‌ها به‌خاطر قد ‫کوتاهشان انسان‌ها را
‫مردم بزرگ خطاب می‌کردند و ‫تمام تلاش خود را برای
‫دوری از آنها می‌کردند و در ‫این کار به شدت ماهر بودند
‫و قادر بودند بی‌سر وصدا ‫و سریع حرکت کنند.]
‫انسان؟
‫عمرا. اگه آدم بود بعد از اون سقوط له می‌شد.
‫پس شاید الفه؟
‫گوش‌هاش فرق داره. خوش‌چهره هم نیست.
‫تازه به اینم اشاره نکنم، ‫الف‌ها از آسمون نمیفتن پایین.
‫تا جایی که می‌دونم، هیچکس ‫از آسمون نمیفته پایین.
‫این که افتاد.
‫- اصلا می‌کِشی یا نه؟ ‫- معلومه که دارم می‌کشم.
‫- خب، محکم‌تر بکش! ‫- هیس!
‫این مسخره‌س. ‫عمرا تو اون گاری قدیمی جا بشه.
‫فقط برای یه شبه.
‫صبح، یکم براش غذا بسته‌بندی ‫می‌کنیم و راهیش می‌کنیم پی کارش.
‫- راهی کجا می‌کنیم؟ ‫- اون دیگه مشکل فرداست.
‫- این یه ماجراجویی نیستا. ‫- اونوقت این یعنی چی؟
‫- من که خودم نرفتم دنبال این. ‫- اما بیخیال هم نمیشی.
‫- چون نمی‌تونم. ‫- چون نمی‌خوای.
‫این غریبه، یه آدم، یه الف
‫یا یه بچه‌عقاب با بال شکسته نیست.
‫- همش یه بار اتفاق افتاد. ‫- این یه موجود دیگس.
‫شاید یه موجود خطرناک باشه.
‫الان دقیقا شبیه مالوا و خواهرها حرف می‌زنی.
‫اوه، فقط اونا نیستن.
‫اگه کسی بفهمه که به یه غریبه کمک کردیم،
‫و تا سه فصل بعدش یه اتفاق بد بیفته
‫می‌ندازنش گردن ما.
‫اگه مِه بیشتر از همیشه طول بکشه، ‫چرخ گاری تو یه چاله گیر کنه...
‫یا ایزد منان!
‫قبل اینکه داغون بشه بگیرش!
‫آهان، پس الان واست مهم شد.
‫چی میگی بابا؟ ‫چرخ‌دستی مال من نیست!
‫چرا این کارو می‌کنی نوری؟
‫- حس می‌کنم مسئولیتش با منه. ‫- تو حس می‌کنی مسئولیت
‫- همه با توئه. ‫- نه.
‫این فرق می‌کنه.
‫می‌تونست هرجایی بیفته، ولی افتاد اینجا.
‫می‌دونم عجیب بنظر میاد، اما از ‫یه طریقی می‌دونم که شخص مهمیه.
‫انگار دلیلی داشته که این اتفاق افتاده.
‫انگار قرار بوده پیداش کنم. من.
‫نمی‌تونم همینطوری نادیده‌ش بگیرم. ‫نه تا وقتی مطمئن باشم جاش امنه.
‫میشه؟
‫باشه. به کسی نمیگم.
‫ممنون.
‫حالا این نره‌غول چه غذایی می‌خوره؟
‫امیدوارم هارفوت نخوره.
‫فقط اونایی که رازدار نیستن رو می‌خوره.
‫زمین با کلی شکاف از هم جدا شده.
‫انگار که زمین‌لرزه شده باشه.
‫جسدی نیست.
‫زخمی‌ای هم نیست.
‫شاید همه‌شون فرار کردن.
‫شاید.
‫اینجا خونه کیاران بود.
‫و هانا... اسم زنش هانا بود.
‫زمین‌لرزه نبوده. ‫یه کسی این معبر رو حفر کرده.
‫یه چیزی.
‫این کار آدم‌ها نیست.
‫برو. به مردمت هشدار بده.
‫تو با من نمیای؟
‫من باید این معبر رو تا آخرش طی کنم.
‫- نمی‌دونی که اون پایین چیا هست. ‫- دقیقا به همین سبب باید برم.
‫«اره‌گیون» ‫«قلمرو الف‌های آهنگر»
‫[اره‌گیون جدیدترینِ قلمروهای ‫الفی در سرزمین میانه است.
‫این قلمرو در دوران دوم ‫به دست الف‌های نولدوری
‫که صنعتگران ماهری بودند به ‫رهبری کله‌بریمبور ساخته شد.]
‫چکش فئانور.
‫[فئانور بزرگترین و ماهرترین الف در ‫صنعتگری و شروع‌کننده جنگ علیه مورگوت بود.]
‫آلتی که سیلماریل‌ها رو پدید آورد.
‫جواهراتی که حاوی نور والینور هستن.
‫عجیبه، مگه نه؟
‫این که چطور یه شیء می‌تونه ‫مسبب خلق اینهمه زیبایی
‫و اینهمه درد باشه.
‫فداکاری لازمه خلقت راستینه.
‫میگن از نظر مورگوت سیلماریل‌ها ‫به قدری زیبا بودن که بعد از
‫دزدیدنشون، برای هفته‌ها، نمی‌تونسته
‫کاری جز خیره شدن به ژرفاشون انجام بده.
‫همم.
‫وقتی یه قطره اشکش روی جواهرات افتاد،
‫با پلیدی بازتاب خودش رو در رو شد،
‫و از این خیال‌پردازی بیرون اومد.
‫از اون لحظه به بعد، مورگوت...
‫مورگوت دیگه به نور اون جواهر نگاه نکرد.
‫اثر فئانور تقریبا خود دشمن ‫بزرگ رو تحت تاثیر قرار داد.
‫اونوقت دستاورد کارهای من چیه؟
‫من رو تحت تاثیر قرار داده ارباب.
‫بسیاری از الف‌ها رو.
‫اما من امید انجام چیزی ‫بسیار فراتر از این رو دارم.
‫یک عصر پیش، گونه ما ‫جنگ رو به این سواحل آورد.
‫حالا من می‌خوام از زیبایی لبریزشون کنم.
‫تا از کارهای ناچیزی مثل جواهرسازی فراتر برم ‫و چیزی با قدرت واقعی خلق کنم.
‫به دنبال خلق چی هستین؟
‫اینکه «چی» خلق می‌کنم، چیزی ‫جز تلالویی در افق دور نیست.
‫تو به اره‌گیون اومدی تا کمکم کنی ‫«چطور» درست کردنش رو بفهمم.
‫یه برج؟
‫[ترجمه متن صفحات در چنل]
‫برجی که می‌تونه دارای قدرتمند‌ترین کوره ‫آهنگری‌ای باشه که تا به حال ساخته شده.
‫کوره‌ای که قادره آتشی خلق کنه ‫که به اندازه آتش اژدها سوزان،
‫و به اندازه نور ستارگان نابه.
‫چیزی که می‌تونیم باهاش بسازیم، ‫می‌تونه سرزمین میانه رو دگرگون کنه.
‫سختی کار چیه؟
‫باید تا بهار کاملش کنم.
‫ارباب، این نیازمند...
‫نیروی کاری بزرگتر از هرچیزیه ‫که تا به حال به کار گرفته شده.
‫بله. شاهنشاه نمی‌تونه ‫همچین نیروی کاری فراهم کنه.
‫پس به جاش تو رو برام فرستاده.
‫به اینکه به دنبال شرکایی خارج از ‫محدوده نژاد خودمون باشین فکر کردین؟
‫چقدر بیرون؟
‫«اره‌گیون» ‫«قلمرو الف‌های آهنگر»
‫«خازاد-دوم» ‫«قلمرو دورف‌ها»
‫اتحاد با دورف‌ها می‌تونه
‫دستاورد دیپلماتیک این عصر حساب بشه.
‫شاهزاده‌شون، دورین، ‫دوست دیرینه و گرامی منه.
‫تقریبا مثل برادرم می‌مونه.
‫شنیدم که دورف‌ها به تازگی ‫تالارهاشون رو به شدت گسترش دادن.
‫اونا... اونا سنگ رو طوری با ‫توجه و احترام حجاری می‌کنن
‫که انگار دارن از والدین ‫سالخورده‌شون مراقبت و نگهداری می‌کنن.
‫مدت مدیدی بود که می‌خواستم کارشون رو ببینم.
‫روحم هم خبر نداشت که ‫انقدر تحسینشون می‌کنید.
‫من هرکسی که بتونه به ماهیت ‫چیزی پی ببره رو تحسین می‌کنم،
‫هرکسی که بتونه از سادگی هر چیزی،
‫زیبایی‌ای که میشه خلق کرد رو ببینه...
‫احتمالش هست که دوستت بتونه بهم ‫اجازه بازدید از کارگاه‌هاشون رو بده؟
‫اوه، اگه دورین رو بشناسم، خیلی ‫بیشتر از اینا واسه‌مون انجام میده.
‫با آغوش باز ازمون پذیرایی می‌کنه،
‫میگه با شیپور شاخ قوچ جار بزنن،
‫میزها رو پر از گوشت خوک نمک‌سود شده می‌کنه
‫و اونقدر آبجو میاره که ‫بشه باهاش آندوین رو پر کرد.
‫چی می‌خواید؟
‫[طرح دروازه موریا از مدت‌ها قبل بدین ‫شکل بوده است. دروازه‌ای که در سه‌گانه
‫پیتر جکسون مشاهده شد، بعدها توسط ‫ناروی دورف و کله‌بریمبور ساخته شد.]
‫الروند از لیندون هستم،
‫به همراه کله‌بریمبور، ارباب اره‌گیون.
‫درخواست ملاقات با شاهزاده دورین رو داریم.
‫نمیشه.
‫پوزش می‌طلبم.
‫به ارباب دورین اطلاع ‫بدین که دوستشون الروند...
‫رایشون از قبل صادر شده، الف.
‫شیپور شاخ قوچ، هان؟
‫باشه پس، دوست من.
‫آیین «شیگین تاقاگ» را فرا می‌خوانم.
‫آیین شیقین...
‫[«شیگین-تاقاگ» کلمه‌ای است از زبان ‫دورفی خوزدول که به معنی ریش‌دراز است.]
‫تو اره‌گیون بهتون ملحق میشم.
‫مطمئنی می‌دونی داری چیکار می‌کنی؟
‫ارباب کله‌بریمبور بهم اعتماد کنید.
‫شما توی کار خودتون استاد هستین، دوست من.
‫اجازه بدین منم چند روز کار خودم رو بکنم.
‫شگفت‌انگیزه...
‫- خازاد! ‫- دوم!
‫قلبم از دیدنت به وجد اومده، دوستِ...
‫الروندِ الف، آیین «شیگین-تاقاگ» رو فراخوانده.
‫آزمون تحمل مخصوص دورف‌ها،
‫که توسط شخص آئوله طراحی شده.
‫[آئوله الهه‌ایست که جسم دورف‌ها را ‫ساخت و ارو ایلوواتار به آنان روح بخشید.]
‫به محض اینکه چکش‌هایمان را دست بگیریم،
‫باید آنقدر سنگ بزرگ ‫بشکنیم تا یکی از ما کم بیاورد.
‫اگر الف از شکستن دست بکشد،
‫از تمام سرزمین‌های دورف‌ها محروم خواهد شد.
‫برای همیشه!
‫آیا الف متوجهه؟
‫الف متوجهه.
‫اگر الف پیروز شود، که ‫به شدت دور از ذهن است...
‫یک درخواست او را عملی می‌کنیم. ‫اما اگر شکست بخورد...
‫تبعید می‌شم. بله فهمیدم.
‫هممم.
‫شروع می‌کنیم!
‫دورین! دورین! دورین!
‫بفرما شروع کن، الف.
‫همم.
‫سلام؟
‫صبر کن! صبر کن، منم!
‫منم! تمومش کن!
‫صبر کن!
‫دیشب بهت کمک کردم. ‫من رو یادته، مگه نه؟
‫یادت نیست؟
‫خیلی خب.
‫این چطوره...
‫من به تو آسیب نمی‌رسونم.
‫توام به من آسیب نمی‌رسونی. قبوله؟
‫خب، واسه شروع خوبه، مگه نه؟
‫حالا، اول از همه نوبت کارهای برازنده‌س. ‫پدرم همیشه میگه،
‫«هارفوتی که آداب نداشته باشه مثل ‫چرخ مربعی به هیچ‌جا نمی‌رسه»، پس...
‫من نوری‌ام.
‫من..
‫نه، من نوری‌ام.
‫اسم تو چیه؟ تو؟
‫یادت نیست، مگه نه؟
‫گمونم از فاصله خیلی زیادی سقوط کردی.
‫هرکس دیگه‌ای هم بود مغزش چِت-مِت می‌کرد.
‫من یه بار از رو یه درخت افتادم.
‫واسه یه هفته کامل، به توت ‫فرنگی می‌گفتم «توت پلنگی».
‫تصورش رو بکن. توت پلنگی.
‫غذاست.
‫جایی که ازش اومدی، ‫مردمش غذا می‌خورن، مگه نه؟
‫معلومه که می‌خورن، این ‫چه سوال احمقانیه نوری؟
‫
‫هممم.
‫نه.. اونطوری نباید...
‫لارگو! لارگو!
‫اون رو ول کن مالوا. چرا تو کمک نمی‌کنی؟
‫دارم کمک می‌کنم دیگه، ‫با کمک خواستن از اون.
‫از مسندت بیا پایین و یه کمکی به ما بکن.
‫خب، فکر کنم نوری مشتاق ‫بود تو این کار کمکتون کنه.
‫نوری؟ نوری؟
‫حالا از کجا اومدی؟
‫اهل کجایی؟ ‫بقیه‌تون کجان؟
‫می‌دونی، گونه‌تون؟ اونایی که شبیه توان؟
‫کس دیگه‌ای هم هست؟
‫راستش می‌کنیم...
‫یالا گنده‌بک.
‫دل به کار بدید رفقا!
‫چیه؟
‫دُب...
‫یجور نقشه‌ست؟
‫یالا رفقا!
‫جا داره.
‫دُب... دُب...
‫اکبر...
‫دُب... دُب... ‫[برای توضیحات بیشتر درباره حرف‌های این شخص]
‫اکبر... اکبر... ‫[به کانال لوتر فندوم مراجعه کنید]
‫دُب... اکبر...
‫فقط شبیه یه سری خط منحنی و نقطه‌س.
‫- اکبر... ‫- نمی‌فهمم.
‫- دب! ‫- سعی دارم کمکت کنم، اما...
‫اکبر!
‫من فقط یه هارفوتم!
‫نوری!
‫دوسته!
‫دوست. یه دوست ساده‌س.
‫نوری.
‫پدرت.
‫واو! رسما شبیه بلوبری شده.
‫نوری، من حالم خوبه.
‫پارم رو علف خیس سر خورد، همین. ‫فقط یه پیچ‌خوردگی ساده‌س.
‫چیزی برای نگرانی نیست.
‫- مامان... ‫- ذهنت رو درگیرش نکن.
‫باید اینجا می‌بودم.
‫الان که اینجایی، خیلی خب؟
‫حالا برو برام یکم آب سرد و نمک بیار.
‫اوضاعش چقدر بده؟ می‌تونه کوچ کنه؟
‫خودت که دیدیش.
‫یه برگ رو نمی‌تونه با اون پا بلند کنه.
‫- چه برسه به گاری کشیدن. ‫- سرت تو کار خودت باشه، مالوا.
‫اینجا!
‫بیا. بیا نزدیک‌تر.
‫- فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟ ‫- همینجا سرگردون ولش نمی‌کنم.
‫پس جیره غذای خودتم بهش میدی دیگه؟
‫امواج سرنوشت در جریانن.
‫اگه کس دیگه نده چرا که نه.
‫امواج تو ممکنه به سمتت بیان یا ازت دور بشن.
‫اگه نیاریمش رو تخته، ‫مسئولیت مرگش با ماست.
‫وقتی داشتیم راجب مرگ دابل ‫حرف می‌زدیم خیلی برات مهم نبود.
‫با بی‌رحمی به جایی نمی‌رسیم.
‫نذار باید بالا.
‫بکشش بالا.
‫نه.
‫اول جواب.
‫چرا این بیرونی؟
‫از کشتیم جدا شدم.
‫بهتون حمله شد؟
‫پس ندیدیش؟
‫چی رو ندیدم؟
‫کِرم رو.
‫دو هفته پیش عازم سفر دریایی شدیم...
‫- لازمه همه‌چیزمون رو بهش بگیم؟ ‫- چرا که نه؟
‫بنظرت خطرناک میاد؟
‫ظاهر می‌تونه گول‌زننده باشه.
‫یه الف.
‫دستتون رو از من بکشید آقا.
‫ای دروغگو.
‫- نجات پیدا کردیم. نگاه کنید! ‫- عجله کنید!
‫ببینید! اینجا!
‫کمکمون کنید!
‫زودباشید، مشعل روشن کنید. زود باشید!
‫تا وقتی بتونیم بادبان‌هاشون ‫رو ببینیم صبر کنید!
‫دزدهای دریای تو این آب‌ها پرسه می‌زنن. ‫می‌خواید زنده زنده پوستتون رو بکنن؟
‫اون کشتی دزدهای دریایی نیست.
‫کشتی ماست.
‫کِرمه!
‫ثابت بمونید.
‫الفه مستقیم آوردش پیش ما.
‫داره میاد!
‫کمک!
‫اسمت چیه؟
‫گالادریل.
‫من هالبرندم.
‫کجا بریم؟
‫آره!
‫دورین! دورین! دورین!
‫ممکنه سگ واسه ماه پارس کنه.
‫ولی نمی‌تونه ماه رو از جاش پایین بیاره.
‫راهت رو بکش و برو.
‫شاید عالیجناب مایل باشن ‫من رو تا خروجی همراهی کنن.
‫با خوشحالی.
‫خارق‌العاده‌س. هیچوقت فکر نمی‌کردم ‫شهرتون رو انقدر تغییر کرده ببینم.
‫تو بیست سال ممکنه.
‫فقط بیست سال گذشته؟
‫باید رازتون رو بهم بگی.
‫راز ما واسه خودمونه.
‫دورین، بهت بی‌احترامی کردم؟
‫واسه جواب این سوال به ‫مسیر طولانی‌تری نیاز داریم.
‫اگه می‌خوای من رو بدون توضیحی بفرستم برم،
‫- تصمیم توئه. ‫- معلومه که تصمیم منه.عنتر باکلاس.
‫اما قبل از دست دادن بهترین فرصتی که
‫هر چند نسل یه بار گیر یه شاهزاده دورف میاد،
‫حداقل به پیشنهادم گوش بده.
‫عاه، ایناهاشش.
‫هدف واقعی اینجا اومدنت. ‫یه چیزی می‌خوای.
‫من به اینجا سفر کردم تا دوستم ‫رو که دلم براش تنگ شده بود ببینم.
‫دلت تنگ شده بود؟ تو به عروسیم نرسیدی.
‫به تولد بچه‌هام نرسیدی، اونم هردوتاشون!
‫نمی‌تونی همینطور سرزده بیای تو کوهستان ‫من و ازم بخوای با آغوش باز ازت پذیرایی کنم.
‫نمی‌تونی چیزی که دور انداختی ‫رو دوباره به دست بیاری.
‫دور انداختم؟ دورین، من...
‫بیست سال ممکنه برای یه ‫الف، یه چشم به هم زدن باشه.
‫اما من یه زندگی کامل رو تو ‫این بیست سال سپری کردم.
‫زندگی‌ای که تو نبودی ببینی.
‫خب، واسه این چی داری بگی...
‫"رفیق"؟
‫تبریک می‌گم.
‫بابت همسرت و فرزندانت.
‫امیدوارم بتونی من رو ببخشی.
‫و به شدت مایلم که از ‫خانواده‌ت هم طلب بخشش کنم.
‫هممم.
‫از دیسا معذرت‌خواهی ‫می‌کنی بعدش میری رد کارت.
‫از بیشتر با هم آشنا شدن خبری نیست.
‫خاطرات گذشته رو یادآوری نمی‌کنی. ‫و مهمتر از همه واسه شام نمی‌مونی.
‫فهمیدم.
‫یا حضرت آئوله. امکان نداره!
‫عمرا اگه الروند باشه، الرونده؟
‫گمونم خودشم، بانوی محترم.
‫دورین بهم نگفته بود داری میای.
‫دورین خبر نداشت.
‫اینکه زودتر به ملاقاتتون ‫نیومدم از بی‌مسئولتیم بوده.
‫خطایی که اومدم صمیمانه ‫بخاطرش ازتون طلب بخشش کنم.
‫- واسه شام می‌مونی. ‫- داره میره.
‫- می‌مونه. ‫- میره!
‫می‌مونه.
‫هی! بهتون گفتم کله‌های من رو نذارین سرتون!
‫منم به شما وروجک‌ها گفتم تو تختتون بمونید.
‫یالا.
‫گردا! گملی! یالا، زود باشین.
‫عاو!
‫راحت باش، خونه خودته.
‫خیلی هم راحت نباش.
‫گملی، لطفا.
‫الان جفتتون رو می‌برم می‌ندازم تو معدن نمک!
‫اونجا پر از ترول غاری ‫و عنکبوت‌های استالاگمایته.
‫شما دو تا چطوری با هم آشنا شدین؟
‫داشتم توی یه تالار تازه ‫باز شده طنین‌اندازی می‌کردم،
‫کاملا مطمئن بودم که مقدار ‫قابل توجهی نقره اونجا هست.
‫«طنین‌اندازی»؟ ‫تا حالا چیزی راجب طنین‌اندازی نشنیده بودم.
‫واسه وقتیه که برای سنگ نغمه می‌خونیم.
‫ببین، کوهستان مثل یه شخص می‌مونه.
‫مثل یه داستان طولانی و دائم در حال تغییره ‫که از بی‌شمار بخش‌های کوچک‌تر ساخته شده.
‫زمین و کانی، هوا و آب.
‫اگه درست براش نغمه‌سرایی کنی، هر کدوم ‫از اون بخش‌ها نغمه‌ت رو برات بازتاب می‌کنن،
‫داستانشون رو برات تعریف می‌کنن، ‫بهت نشون میدن چی درشون مخفی شده،
‫کجا رو معدن‌کاری کنی، کجا رو تونل بزنی و...
‫و کجا رو دست‌نخورده باقی بذاری.
‫آیین زیبنده‌ایه.
‫بگذریم، داشتیم ابزارمون رو آماده ‫می‌کردیم که یهو اعضای گروهم ساکت شدن.
‫بعدش، شاهزاده‌مون رو دیدم.
‫اومده بود بهمون سر بزنه.
‫ناگفته نماند که کاریه که ‫اصلا در خورش نیست.
‫اولش فکر کردم که صرفا ‫از روی کنجکاوی اومده.
‫تا اینکه به پژوهش بعدیمون هم اومد.
‫و بعدیش. و بعدیش.
‫همیشه تو پاورچین بودن زبردست بود.
‫هفته‌ها طول کشید تا شهامت به خرج بده و ‫به طور مناسب علاقه‌ش بهم رو اعتراف کنه.
‫آخرش دو هفته بود.
‫- پنج هفته بود. ‫- داری دروغ میگی.
‫داره دروغ میگه.
‫شاید الان خودش رو بزنه به اون راه،
‫اما همین که با چشمای مهوشش من ‫رو دید، یک دل نه صد دل عاشقم شد.
‫اوف!
‫
‫واقعا که به هم میاید.
‫باید می‌اومدی عروسیمون.
‫بسه.
‫دوستت الان اینجاست.
‫نمیشه ازش لذت ببریم؟
‫نیومده ما رو ببینه.
‫شاهش فرستادش اینجا تا چیزی ‫که مال ماست رو ازمون بگیره.
‫کاملا برعکس. ‫اومدن به خازاد-دوم فکر من بود.
‫و درخواستم تنها اینه که ‫گوش کنی ببینی چی میگم.
‫آره، همینطوری شروع میشه.
‫بعدش خیلی زود، سرمون رو شیره می‌مالن.
‫- الف‌ها فقط واسه خودشون خوبی دارن، مگه نه؟ ‫- کی بین ما اینطوری بوده؟
‫- نمی‌دونم! از خودت بپرس. ‫- پناه بر آئوله.
‫راهی نیست که آشتی کنید؟
‫می‌بینم که نهالی که بهت دادم رو کاشتی.
‫کاشته. پرورشش داده.
‫جوری بهش رسیدگی می‌کنه انگار بچه سوممونه.
‫دقیقا چه جور درختیه؟
‫نهالی از درخت کبیر ما در لیندونه.
‫نماد استقامت و سرزندگی مردم ماست.
‫بعضی‌ها بهش می‌گفتن احمقه
‫که فکر می‌کنه تو همچین ‫تاریکی‌ای رشد می‌کنه.
‫هرجا که عشق حضور داشته ‫باشه، تاریکی معنایی نداره.
‫چطور ممکنه تو خونه‌‌ای ‫مثل خونه شما رشد نکنه؟
‫از الان داری میری؟
‫متاسفانه فکر می‌کنم بیشتر ‫از حد مجازم اینجا موندم.
‫از میزبانیت سپاسگزارم دیسا.
‫دورین.
‫سگ تو روحش، بشین.
‫- تمنا دارم. ابدا نمی‌خوام سربارتون بشم. ‫- گفتم بشین.
‫مطمئنی؟
‫نه، و هنوز عصبانیم. ‫راجب پیشنهاد شاهت بهم بگو
‫تا تصمیم بگیرم به پدرم ارائه‌ش کنم
‫یا بندازمش تو نزدیک‌ترین آشغالدونی.
‫نیاز نیست ازم فاصله بگیری.
‫صرفا برام سواله که چجور مردی با آمادگی کامل
‫همراهانش رو رها می‌کنه تا بمیرن.
‫مردی که می‌دونه چه جوری زنده بمونه.
‫چرا بخشی از هدف بزرگتر باشم؟
‫هنوز هم هدفش هستی.
‫تردید دارم که تا وقتی به ‫خشکی برسیم در امان باشیم.
‫گمون نمی‌کنم پیدا کردن ‫جای امن انقدرام راحت باشه.
‫اقلا نه برای تو.
‫از کشتیت «جدا شدی».
‫واقعا؟
‫- فراری هستی، مگه نه؟ ‫- کجای من شبیه فراری‌هاست؟
‫خب شبیه کسی هم نیستی که ‫تصادفی چیزی برات اتفاق بیفته.
‫که یعنی داشتی فرار می‌کردی.
‫هنوز تصمیم نگرفتم که داشتی از چیزی ‫فرار می‌کردی یا به چیزی فرار می‌کردی.
‫وظیفه‌م ایجاب می‌کنه ‫به سرزمین میانه برگردم.
‫و همینقدر بدونی کافیه.
‫- شک ندارم کار الفی مهمی داری. ‫- مگه الف‌ها باهات چیکار کردن؟
‫ما رو به خاطر سرگردون بودنت سرزنش می‌‌کنی؟
‫تا جایی که می‌بینم، الف‌ها نبودن ‫که من رو از زادگاهم روندن.
‫اورک‌ها بودن.
‫خونه‌ات. کجا بود؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫الان دیگه خاکستر شده.
‫دردی که می‌کشی رو درک می‌کنم.
‫کسایی که از دست دادی،
‫براشون سوگواری می‌کنم.
‫دور گردنت.
‫اون نشان پادشاه مردمت بود؟
‫- مردم من شاه ندارن. ‫- اما اگه داشتن،
‫- کجا می‌شد پیداش کرد؟ ‫- به چه دلیل؟
‫اگه بهت بگم می‌تونیم پسش بگیریم چی؟
‫- متاسفانه ارتش نداری. ‫- ارتش رو بسپر به من.
‫چرا از سوال طفره میری؟
‫چرا تو دریا سرگردونی؟
‫چون بجای اینکه با سربلندی ‫استراحت کنم، تصمیم گرفتم
‫دشمنی که مسئول زجر کشیدنته رو پیدا کنم.
‫ببین الف. تو باعث زجر کشیدنم ‫نشدی و نمی‌تونی هم درستش کنی.
‫مهم نیست اراده‌ت یا غرورت چقدر بزرگ باشه.
‫پس بیخیالش شو.
‫من از قبل از اینکه اولین طلوع خورشید ‫آسمون رو سرخ کنه، به دنبال این دشمنم.
‫حتی نام بردن اسامی کسایی که
‫اونا ازم گرفتن، بیشتر از عمرت طول می‌کشه.
‫پس رهاش کردن، جزو گزینه‌هام نیست.
‫بالاخره یکم صداقت به خرج دادی.
‫اگه می‌خوای اورک‌‌ها رو بکشی و باهاشون ‫تسویه حساب کنی، به خودت مربوطه.
‫ولی ادای قهرمان‌ها رو درنیار.
‫بهم میگی دشمن کجاست یا نه؟
‫سرزمین‌های جنوبی.
‫باید بدونم تعداد دشمن چقدر بود،
‫با پرچم کی حرکت می‌کردن،
‫و بعدشم من رو می‌بری به ‫آخرین جایی که دیده شدن.
‫من برنامه‌های خودم رو دارم الف.
‫خودت رو آماده کن.
‫- مراقب باش! ‫- آروم باش عزیزم.
‫منظورت چیه که میگی ‫«جسدی نبود»؟
‫منظورم اینه که کل روستا خالی خالی بود.
‫انگار که زمین دهن باز کرده بود و ‫کل مردم هوردرن یه جا قورت داده بود.
‫زمین اینجا یکم فرّاره. ‫همیشه بوده.
‫و دریاچه کروک‌‌فینگر هم که ‫همیشه از خودش بخار میده.
‫- اوهوم. ‫- یه تونل دیدم.
‫عمیق و محتاطانه حفر شده بود.
‫چی کنده بودش نمی‌دونم اما ‫داشتن به سمت ما می‌کندنش.
‫دارم بهتون می‌گم، اینجا ‫موندن برامون خطرناکه.
‫باید به همه خبر بدیم.
‫نه! من این شایعه رو پخش نمی‌کنم برونوین.
‫شایعه‌هایی که مردم می‌سازن ‫از رانش زمین خطرناک‌ترن،
‫و بدون سند و مدرک همون شایعه باقی می‌مونن.
‫والدرگ، ما تنهای تنهاییم.
‫«اوستیریت» خالیه. ‫برج مراقبت رها شده.
‫آره می‌دونم و قرار نیست رو حساب یه فروچاله
‫الف‌ها رو دعوت کنم برگردن اینجا.
‫رفتن اونا مایه آسودگیه. ‫خب، حداقل برای اکثرمون که اینطوره.
‫موش‌های لعنتی.
‫موش‌های احمق حرومزاده!
‫تئو؟
‫تئو، مشکل چیه؟ ‫چی شده؟
‫برو کمک بیار.
‫تئو، فرار کن!
‫هی!
‫تمومش کن!
‫اگه می‌خواید زنده بمونید،
‫کله سحر می‌ریم به برج الف‌ها.
‫باید کشتی رو ببندیم! ‫داره از هم جدا میشه!
‫باد زیادی قویه.
‫طناب‌ها رو بگیر!
‫یالا! دستت رو بده بهم!
‫خودت رو بهم گره بزن!
‫یالا! دستت رو بده بهم!
‫سلام؟ منم. منم نوری.
‫ببین، چند روز دیگه تا کوچ بعدیمون ‫نمونده، و همه چیزمون تموم شده...
‫کلا سه تا خرگوش برامون مونده.
‫می‌خواستم کمکت کنم.
‫فکر کردم می‌تونم، اما نمی‌تونم. شرمنده.
‫فانوسه. از کرم‌های شب‌تاب استفاده می‌کنیم.
‫داره چی بهشون میگه؟
‫زبان کرم شب‌تاب بلد نیستم.
‫اونا ستاره‌ن.
‫یه جور صورت فلکیه.
‫خیلی خب؟ ستاره‌ن؟ یعنی چی؟
‫اینطوری می‌تونیم کمکش کنیم.
‫می‌خواد کمکش کنیم و ‫اون ستاره‌ها رو پیدا کنیم.
‫همینه، مگه نه؟
‫مگه نه؟
‫تا حالا اون ستاره‌ها رو ندیدم.
‫اما فکر کنم بدونم کجا پیداشون کنم.
‫نوری؟
‫مطمئنم. خبر نداره.
‫شاید.
‫شایدم داره.
‫تو همیشه نسبت به الف‌ها
‫نقطه ضعف بزرگی داشتی.
‫بهم بگو، فکر نمی‌کنی که اومدن یه الف
‫به قلمرو ما تصادفیه؟ اونم الان اومدنش؟
‫من نیم قرنه که الروند رو می‌شناسم پدر.
‫اگه چیزی رو پنهان کرده بود، می‌فهمیدم.
‫شاید اون فهمیده که این تو بودی ‫که چیزی رو پنهان می‌کردی.
‫گونه اون‌ها رو زیادی دست بالا می‌گیری.
‫اینجا ماییم که دست بالاتر رو داریم.
‫آره. فعلا.
‫الروند دوستمه. بهش اعتماد دارم.
‫چکش و سنگ نباید به هم اعتماد کنن.
‫آخر سر یکیش که باید بشکنه.
‫[کینه مابین الف‌ها و دورف‌ها حاصل اقدامات دو ‫گونه در دوره اول است. (باقی توضیحات در چنل)]
‫تئو!
‫حاضری؟
‫بله مادر. حاضرم.
‫مـــتـــرجـــم ‫::. سیاوش پارســا.::
‫مـحـقـقـین ‫::. خلیفه و یاسین برون .::
‫ارائه شده توسط رسانه تلگرامی «لوتر فندوم» ‫@LOTRFandom