‫رسانه تلگرامی «لوتر فندوم» با افتخار تقدیم می‌کند ‫@LOTRFandom
‫مـــتـــرجـــم ‫::. سیاوش پارســا.::
‫مـحـقـقـین ‫::. خلیفه و یاسین برون .::
‫هیچ‌چیز در ابتدا پلید نیست.
‫اینجا! بیا اینجا!
‫و زمانی وجود داشت که دنیا اونقدر برنا بود،
‫که خورشید هنوز طلوع نکرده بود.
‫اما حتی اون موقع هم روشنایی وجود داشت.
‫خب، بالاخره تموم شد؟
‫حتی تو هم عمرا باور کنی ‫که اون ابوقراضه شناور بشه.
‫قرار نیست شناور بشه.
‫قراره رو آب حرکت کنه.
‫تمومش کنید!
‫نه، نکنید!
‫تمومش کنید، خرابش می‌کنید!
‫تمومش کنید! نکنید!
‫- یالا. ‫- بسه، دارید خرابش می‌کنید! تمومش کنید!
‫بهت گفتم شناور نمیشه.
‫از رو من بلند شو!
‫بازم خوردی زمین گالادریل؟
‫[گالادریل و برادرش ‫فینرود فلاگوند از الف‌های
‫برین و از خاندان ‫سلطنتی فینارفین بودند]
‫قایق خوبی بود خواهر.
‫همونطوری که یادم دادی درستش کردم.
‫می‌دونی چرا یه قایق ‫شناور میشه ولی یه سنگ نه؟
‫چون سنگ فقط رو به پایین نگاه می‌کنه.
‫تاریکی آب وسیع و وسوسه‌انگیزه.
‫قایق هم این تاریکی رو حس می‌کنه،
‫تاریکی‌ای که لحظه به لحظه می‌کوشه تا ‫بهش چیره بشه و اون رو به پایین بکشه.
‫اما قایق یه رازی داره.
‫چون بر خلاف سنگ، ‫قایق به بالا نگاه می‌کنه نه به پایین.
‫توجهش رو به نوری که ‫هدایتش می‌کنه، معطوف می‌کنه
‫و سخنان والاتری رو زمزمه می‌کنه که ‫تاریکی هیچوقت اون‌ها رو نمی‌دونست.
‫اما بعضی وقت‌ها بازتاب نور تو آب به اندازه
‫نوری که تو آسمونه می‌درخشه.
‫اینطوری، تشخیص دادن ‫بالا و پایین از هم سخته.
‫از کجا تشخیص بدم باید ‫کدوم نور رو دنبال کنم؟
‫اما این که خیلی آسون به نظر میاد.
‫مهمترین حقایق اغلب همینطورن.
‫اما باید یاد بگیری که خودت تشخیصشون بدی.
‫من همیشه اینجا نیستم تا برات توضیحشون بدم.
‫نیستی؟
‫بیا بریم. پدر و مادر منتظرن.
‫ما هیچ واژه‌ای برای مرگ نداشتیم.
‫چون فکر می‌کردیم شادی‌هامون ‫هیچوقت به پایان نمی‌رسن.
‫فکر می‌کردیم روشناییمون ‫هیچوقت کم‌نور نمیشه.
‫پس وقتی دشمن بزرگ، مورگوت،
‫روشنایی خونه ما رو نابود کرد...
‫ما ایستادگی کردیم.
‫و لشکری از الف‌ها به جنگ رفتن.
‫«والینور»
‫ما خونه‌مون، والینور رو ترک کردیم ‫و به یه قلمرو در دوردست سفر کردیم.
‫قلمرویی آکنده از خطرات ‫ناشناس و بی‌شمار موجودات عجیب.
‫مکانی به اسم سرزمین میانه.
‫به یاری نور والار
‫همشون نابود میشن!
‫گفتن که جنگ زود به پایان می‌رسه،
‫اما سرزمین میانه رو ویرانه کرد.
‫و قرن‌ها ادامه پیدا کرد.
‫[دسته‌ای از الف‌های برین که ‫نولدور نام داشتند بر خلاف نصیحت‌های
‫والار به سرزمین میانه آمدند و منجر ‫به خویشاوندکشی به دست نولدور شدند]
‫حالا، واژه‌های زیادی برای مرگ بلدیم.
‫در انتها، مورگوت شکست خورد.
‫اما نه قبل از اینکه باعث ‫غم و اندوه فراوانی بشه.
‫چرا که اورک‌هاش در سرتاسر ‫سرزمین میانه پراکنده شده بودن،
‫و تحت فرمان وفادارترین خادمش،
‫که ساحری بی‌رحم و مکار بود،
‫تعدادشون چندین برابر شد.
‫صداش می‌زدن سائورون.
‫برادرم سوگند خورد که ‫اون رو پیدا و نابود کنه.
‫اما سائورون برادرم رو زودتر پیدا کرد
‫و روی بدنش نمادی حک کرد.
‫نمادی که حتی خردمندترین‌هامون ‫هم معنیش رو نمی‌دونستن.
‫و در اون لحظه، در تاریکی،
‫سوگند اون، سوگند من شد.
‫بنابراین، شکار رو شروع کردیم.
‫سائورون رو تا انتهای زمین تعقیب کردیم.
‫اما ردپای اون محوتر شد.
‫سال‌ها گذشت.
‫قرن‌ها گذشت.
‫و درد و رنج اون روزها، از فکر و ذهن
‫خیلی از الف‌ها پاک شد.
‫روز به روز، الف‌های بیشتری
‫به این باور رسیدن که سائورون ‫دیگه خاطره‌ای بیش نیست.
‫«فورودویت» ‫«سرزمین‌های بایر شمالی»
‫و این تهدید، بالاخره از بین رفته.
‫کاش می‌تونستم یکی از اون‌ها باشم.
‫فرمانده گالادریل.
‫این گروهان شما رو از اون سمت ‫دنیا تا این سمت دنیا همراهی کرده.
‫اما هرکسی که جرات ‫کرده دنبال این دژ بگرده،
‫تا حالا هیچی پیدا نکرده.
‫از آخرین باری که یه اورک ‫دیده شده، سال‌ها می‌گذره.
‫احتمالش نیست که حق با باقی فرمانده‌ها ‫باشه و دشمنمون نابود شده باشه؟
‫شب نزدیکه.
‫بدن موجود زنده تو جایی که نور هم از ‫تابیدن درش می‌ترسه چقدر دووم میاره؟
‫شاید بهتر باشه اینجا اردو بزنیم.
‫و فردا، سفر به خونه رو آغاز کنیم.
‫داره تاریک میشه.
‫فرمانده، صبر کنید!
‫نه. ادامه می‌دیم.
‫گالادریل، وایستا!
‫[مورگوت القاب زیادی داشت از جمله ‫قدرت تاریک شمال. قلمرو اون سرد
‫و یخ زده بود به طوری که برف‌های ‫آن هنوز در فورُدوایت به جا مانده است]
‫اینجا هیچی نیست. ‫اگه بود باید تا الان می‌رسیدیم.
‫رسیدیم.
‫خودشه.
‫اینجا همون جاییه که اورک‌ها ‫بعد از شکست مورگوت جمع شدن.
‫احتمالا اورک‌های خیلی بیشتری ‫از حد تصورمون فرار کردن.
‫دستم دیگه سِر شده.
‫نه.
‫این مکان انقدر پلیدی داره ‫که گرمای مشعل‌هامون رو بی‌اثر می‌کنه.
‫از این طرف.
‫از کجا مطمئنی؟
‫از بقیه جاها سردتره.
‫اینجا قبلا یه در بوده.
‫خرابش کنید.
‫این چه عمل شیطانی‌ایه؟
‫این اورک‌ها داشتن تو قدرت‌های ‫«جهان نادیده» فضولی می‌کردن.
‫نوعی سِحر کهن تاریک.
‫اما هدفشون چی بوده؟
‫مطمئنا، سال‌های زیادی ازش گذشته.
‫هر اتفاقی که اینجا افتاده، ‫مال خیلی وقت پیشه.
‫آب.
‫حتی سنگ هم نمیتونه علامت کسی رو مخفی کنه
‫که دستش منشا حرارتیه ‫که هیچوقت از بین نمیره.
‫اون اینجا بوده.
‫سائورون اینجا بوده.
‫به بقیه بگو تا وقتی می‌تونن استراحت کنن.
‫طلوع خورشید حرکت می‌کنیم. ‫جستجو رو به شمال گسترش می‌دیم.
‫به شمال گسترش می‌دیم؟
‫این علامت ردیه تا اورک‌ها دنبالش کنن.
‫آخرین باری که این علامت ‫رو دیدم، روی بدن برادرم بود.
‫باید دنبالش بریم.
‫این علامت قرن‌ها قدمت داره.
‫هرکسی که گذاشتتش، ‫احتمالا خیلی وقت پیش مرده.
‫یا منتظره و نیرو می‌گیره،
‫تا با تاریکی دوباره به اوج قدرت خودش برسه.
‫ما ماه‌ها پیش از دستوراتمون فراتر رفتیم.
‫مسلما باید اول برگردیم خونه ‫و با شاهنشاه مشورت کنیم.
‫بهت قول میدم که بین ما کسی نیست
‫که بیشتر از من دلش برای خونه تنگ شده باشه.
‫هنوز می‌تونم نور درختان ‫رو روی صورتم حس کنم.
‫هنوز می‌تونم ببینمش.
‫و تا وقتی مطمئن نشدیم
‫که دشمنون به کلی نابود شده...
‫هیچوقت نمی‌تونم برگردم.
‫ترول برفی!
‫[ترول‌ها توسط نیروهای تاریکی ‫به تقلید از ‌انت‌ها ساخته شدند و
‫ترول برفی حاضر در این سکانس ‫تنها یکی از گونه‌های ترول‌هاست]
‫اصلا نباید میومدیم اینجا.
‫زود از اینجا می‌ریم.
‫دستور از این قراره.
‫با طلوع خورشید حرکت می‌کنیم.
‫پس تنهایی این کار رو بکن.
‫«ارباب حلقه‌ها: حلقه‌های قدرت» ‫«قسمت اول: سایه‌ای از گذشته»
‫«رووانیون» ‫«برهوت‌های شرق آندوین»
‫یه چیزی درست نیست. ‫چیزی برای شکار کردن نیست.
‫هر بیشه‌زاری پر از گرگه.
‫فکر نمی‌کنی یکم عجیبه؟
‫دنیا کلا عجیبه.
‫اگه بذارم این چیزها برن رو مخم،
‫همش باید تو میخونه باشم.
‫اوی اوی!
‫به راهت ادامه بده.
‫چرا؟
‫شبیه گورکن بود. شایدم روباه.
‫بیشتر می‌خورد هارفوت باشه.
‫هارفوت؟
‫اگه ندیدی که اهمیت نده،
‫
‫اما اگه دیدی، مراقب خودت باش.
‫موجودات خطرناکین.
‫داری از خودت درمیاری.
‫یالا. باسن مبارکت رو تکون بده!
‫بیا قبل از غروب به دریاچه برسیم.
‫ها؟ ها.
‫امن و امنه.
‫[هارفوت‌ها، استورها و فالوهایدها سه ‫قوم هابیت بودند که هارفوت‌ها زودتر از
‫دیگران از کوهستان مه‌آلود گذشتند و در ‫اریادور و اطراف ودرتاپ پراکنده شدند]
‫نوری!
‫مسافر؟ این وقت سال؟
‫این یه نشونه‌س، این خط اینم نشون.
‫- نشونه یه اتفاق خیلی خیلی بد. ‫- آروم باش مالوا.
‫آخرین باری که این وقت سال مسافر داشتیم ‫«یخبندان بزرگ» اتفاق افتاد.
‫و هیچوقت یادمون نمیره که ‫چه فصل سرد و سختی بود.
‫احتمال زیاد گم شدن، همین.
‫دلیلش باید همین باشه.
‫شام رو خراب می‌کنی.
‫بازم همه‌جا رو زیر و رو کردم.
‫ریزه میزه‌ها هنوز اون بیرونن.
‫چیزیشون نمیشه، گولدی.
‫نوری باهاشونه. خودت که نوری رو می‌شناسی.
‫آره. می‌شناسم.
‫میشه حالا برگردیم؟
‫صد و ده مدل جونور کشنده این بیرون هست.
‫اگه نگرانی بیش از اندازه‌ت رو هم ‫حساب کنی، صد و یازده تا میشن.
‫خودت قوانین رو می‌دونی. ‫نباید انقدر از خونه دور بشیم.
‫ولمون کن... اگه هرکاری که ‫قرار بود نکنیم رو انجام نداده بودیم،
‫تا الان عملا هیچ کاری نکرده بودیم.
‫اول من!
‫یالا. حواستون به گودال باشه.
‫مراقب سرت باش.
‫از این طرف!
‫نوری!
‫- گیر کردم. ‫- دارمت.
‫گیر...
‫نوری! آخ!
‫خیلی هم عالی.
‫یالا.
‫میشه حالا برگردیم؟
‫- اما هنوز ندیدیش که. ‫- چی رو ندیدم؟
‫اگه از من بپرسی جای خوبی ‫واسه قایم شدن ترول‌های کوهیه.
‫یا خالق شکوه و جلال.
‫اوه!
‫نوری!
‫هممم.
‫نوری!
‫یه چیزی پیدا کردم.
‫یه چیزی تو گِل هست.
‫چیه؟
‫شبیه رد پا می‌مونه.
‫سگ.
‫فقط یه سگه. ‫می‌دونی که سگ‌ها چقدر توت دوست دارن.
‫قراره توت‌های ما رو بخوره؟
‫نه، اگه ما رو نبینه، ‫توت‌های ما رو نمی‌خوره.
‫هی، همگی جمع بشید. وقت رفتنه.
‫- عجله واسه چیه؟ ‫- گرگ.
‫شنیدین خواهرتون چی گفت. وقت رفتنه.
‫زود باشید. یالا.
‫اولین کسی که به خِیل برگرده، ‫اولین کیک جشن برداشت رو می‌گیره.
‫بزنید بریم.
‫یادتون باشه، اگه کسی پرسید، ‫داشتیم دنبال حلزون می‌گشتیم.
‫«غرب دور... ‫سرزمین‌های جاودان»
‫«تا ابد»
‫«خانه،
‫برای قرن‌ها، هر شکاف و ‫پرتگاهی را جست و جو کردند،
‫و سرزمینمان را از ‫بقایای دشمنانمان پاک کردند.
‫به سان بارش باران بهاری ‫بر روی استخوان‌های...
‫جانوری مرده.»
‫«بارش باران بهاری بر روی استخوان‌های...»
‫[در پایان جنگ خشم، به الروند ‫و الروس که نیمه الف بودند حق
‫انتخاب داده شد که بین الف یا ‫انسان یکی را برگزینند، الروند
‫الف بودن را انتخاب کرد ولی ‫برادر دو قلویش الروس انسان
‫بودن را برگزید و به عنوان ‫اولین پادشاه نومه نور انتخاب شد]
‫الروند قاصد.
‫بالاخره پیدات کردم.
‫بله. تقریبا انگار که نمی‌خواستم پیدام کنن.
‫چه خبر؟
‫شورا با کمال تاسف به عرضتون می‌رسونه
‫که شما اجازه شرکت در نشست بعدی رو ندارید.
‫فقط اربابان الف اجازه حضور دارن.
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫بله. دوستتون تشریف آوردن.
‫رسیده؟ چرا زودتر نگفتی؟
‫برای مراسمه.
‫«لیندون» ‫«پایتخت الف‌های برین»
‫گالادریل.
‫الروند.
‫لیندون با آغوش باز ازت پذیرایی می‌کنه.
‫از این مهمان‌نوازی متشکرم.
‫شنیدم میگن وقتی که از در ‫عبور کنی، نغمه‌ای می‌شنوی.
‫نغمه‌ای که همه‌مون خاطره‌ش رو داریم.
‫و در نوری غوطه‌ور میشی،
‫که از هر حس دیگه‌ای در تمام ‫سرزمین میانه مست‌کننده‌تره.
‫وقتی بچه بودم، تنها حسی بود که می‌شناختم.
‫و حالا خودت رو ببین.
‫فرمانده ارتش‌های شمالی. ‫جنگجوی سرزمین‌های بایر.
‫تقریبا انتظار داشتم سیاه ‫و گِلی به اینجا برسی.
‫این بار، سرمازده و غرق در خون ترول بودم.
‫و بدون ارتش.
‫همه‌چیز رو برام تعریف کن.
‫وجود این علامت حاکی از ‫اینه که سائورون فرار کرده.
‫اون هنوز اون بیرونه.
‫حالا سوال اصلی اینه که، کجاست؟
‫قصد دارم از پادشاه ‫درخواست گروهان جدیدی بکنم.
‫- اگه تدارکات کافی... ‫- تو تازه رسیدی.
‫مجبوری انقدر زود حرف از دوباره رفتن بزنی؟
‫خودت خیلی خوب می‌دونی چرا باید برم.
‫بعدا زمان کافی برای حرف زدن ‫راجب موضوعات رسمی داریم.
‫می‌خوام از خودت بشنوم.
‫از سفر جان‌گدازت.
‫وای الروند.
‫واقعا واسه خودت سیاست‌مداری شدی. ‫[متن روی ردای الروند: ائارندیلیون (فرزند ائارندیل)]
‫یه جور میگی انگار چیز بدیه.
‫من یه زن درباری نیستم که ‫بخوای با تملق بیهوده آرومم کنی.
‫می‌خوام مستقیما با پادشاه صحبت کنم.
‫خیلی واضح این رو بیان کردی.
‫پس منم حرفم رو واضح می‌زنم.
‫این گروهانت نبود که اونجا ازت سرپیچی کرد،
‫بلکه این تو بودی که با ‫عدم توجه به محدودیت‌هایی
‫که برات گذاشته شده بود، ‫از شاهنشاه سرپیچی کردی.
‫شاهنشاه با بزرگواری
‫بجای اینکه به گستاخیت گیر بدن...
‫تصمیم گرفتن تا دستاوردهات رو مفتخر بشمرن.
‫اگه ایشون رو دوباره زیر سوال ببری
‫ممکنه اونقدری که امیدواری پذیرای تو نباشن.
‫ترتیب ملاقات رو میدی یا نه؟
‫اگه خواسته‌ت بعد از مراسم سر جاش باشه،
‫بهش می‌رسی.
‫عاه. بالاخره برگشت.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم پدر.
‫نگاش کن!
‫همه اینا رو تو کرانه رودخونه پیدا کردی؟
‫اوهوم.
‫[هارفوت‌ها پوستی تیره‌تر داشتند ‫و به نسبت مابقی هابیت‌ها کوتاه‌تر
‫و بدون ریش بودند و بخاطر ‫پاهای پر مویشان چکمه نمی‌پوشیدند]
‫راجب مسافرها شنیدی؟
‫- مسافرها؟ ‫- اوهوم. شکارچی بودن.
‫دو نفر بودن.
‫به بزرگی یه تخته سنگ بودن.
‫درست بالای اون ستیغ.
‫باورم نمیشه از دست دادمشون.
‫شاید بهتر باشه نزدیک خونه بمونی، ‫اینطوری دیگه چیزی رو از دست نمیدی، هان؟
‫دوباره رفتی به مزرعه قدیمی.
‫مگه نه؟
‫مراقب بودم.
‫اما بچه‌ها ممکنه مراقب نباشن.
‫شرمنده، به این موضوع فکر نکردم.
‫هیچوقت قبل از برداشت، شکارچی اینجا نمیومد.
‫- اوهوم. ‫- یا گرگ‌ها.
‫واسم سواله که تو جنوب ‫مشکلی پیش اومده یا نه.
‫اونوقت این چه ربطی به ‫تو داره النور برندی‌فوت؟
‫تا حالا برات سوال نشده...
‫که اون بیرون دیگه چیا هست؟
‫رودخونه تا کجا جریان داره
‫یا گنجشک‌ها آوازهای جدیدی که تو ‫بهار می‌خونن رو از کجا یاد می‌گیرن؟
‫همیشه حس می‌کنم شگفتی‌هایی در این دنیا هست.
‫فراتر از چیزی که ما گشتیم.
‫قبلا هم بهت گفتم.
‫به کرات.
‫الف‌ها باید از جنگل‌هاشون محافظت کنن.
‫دورف‌ها، از معدن‌هاشون. ‫انسان‌ها، از مزارع غلاتشون.
‫حتی درخت‌ها هم باید نگران ‫خاکی که زیر ریشه‌شونه باشن.
‫اما ما هارفوت‌ها عاری از ‫نگرانی‌های این دنیای پهناوریم.
‫ما چیزی جز موج‌های کوچیک ‫تو یه جریان بزرگ نیستیم.
‫مسیر ما با گذر فصل‌ها مشخص میشه.
‫هیچکس از مسیر خارج نمیشه ‫و هیچکس تنها نمیره.
‫ما همدیگه رو داریم. در امانیم.
‫اینطوری زنده می‌مونیم.
‫برو. به پدرت کمک کن.
‫این مشکل توئه. ‫چرخ باید گرد باشه.
‫این جنگاوران بی‌باک و دلیر ‫[متن سرآستین شاهنشاه: اِلبِریت (نام واردا، والای ستارگان به سیندارین)]
‫زانو زده‌اند پیروز، نزد صاحب سریر.
‫گرچه مورگوت در عصر گذشته شکست خورد،
‫بعضی بیم این رو داشتند که ‫پلیدی تازه‌ای از سایه او برخیزد.
‫بنابراین، برای قرن‌ها
‫این رزمندگان هر شکاف و ‫پرتگاهی را جست و جو کردند،
‫و سرزمینمان را از ‫بقایای دشمنانمان پاک کردند.
‫به سان بارش باران بهاری بر روی ‫استخوان‌های یک لاشه پوسیده.
‫و اینک، القصه،
‫فاتحانه نزد ما بازگشته‌اند،
‫چرا که ثابت کرده‌اند بدون هیچ‌گونه تردیدی
‫روزهای جنگ به پایان رسیده‌اند. ‫[متن سینه شاهنشاه: آران اِینیور (نام مانوه به سیندارین)]
‫امروز...
‫روزهای صلح و آرامش ما آغاز می‌شود.
‫و برای نشان دادن قدردانیمان،
‫[گیل گالاد به عنوان شاه ‫برین الف‌های غرب شناخته می‌شد
‫ و آخرین وارث ‫شاهان نولدر در تبعید بود]
‫به این قهرمانان افتخاری داده می‌شود
‫که حتی در روایاتمان نیز نظیر نداشته است.
‫آنها تا بندرگاه‌های خاکستری همراهی می‌شوند
‫و به آنها اجازه عبور از ‫دریا داده می‌شود تا برای ابدیت
‫در سرزمین مقدس، غرب دور ساکن شوند.
‫سرزمین‌های جاودان والینور.
‫سرانجام، آنها به خانه می‌روند.
‫قراره همونطوری اونجا ‫وایستی و عین اورک نفس بکشی؟
‫میگن شراب پیروزی برای ‫کسایی که که موقع سختیشون،
‫تخمیر شده از همیشه شیرین‌تره.
‫حس پیروز بودن ندارم.
‫تو لایق افتخاراتی که ‫امروز دریافت کردی هستی.
‫برادرت اگه بود بهت افتخار می‌کرد.
‫وقتی که اولین تندیس ‫رو حکاکی کردن یادم میاد.
‫پیکر یه جان‌باخته که درون ‫یه موجود زنده حفظ شده.
‫گمون می‌کنم بخشی از وجودم همیشه ‫اعتقاد داشت که منم اینجا کنار اون‌ها ‫[تندیس کله‌گورم و هوان]
‫به آرامش ابدی می‌رسم.
‫اما بجاش، باید ترکشون کنم.
‫این هدیه پادشاهته.
‫هدیه‌ای که تصمیم گرفتم رد کنم.
‫گالادریل، تو...
‫برادرم جونش رو در راه شکار سائورون داد.
‫وظیفه اون، حالا وظیفه منه.
‫من به جستجوی دشمنی میرم ‫که تو شمال از دست ما فرار کرد.
‫حتی اگه مجبور باشم، تنها میرم.
‫عاه، درسته. همون نشونه مرموزت.
‫با شاهنشاه درمیون گذاشتمش.
‫- پس چرا... ‫- چون دیدن یه نشونه
‫به معنی اینکه به پیدا کردن ‫سائورون نزدیک شدی نیست.
‫تموم شد. پلیدی از اینجا رفته.
‫پس چرا از قلب من نرفته؟
‫بعد از سختی‌هایی که کشیدی...
‫طبیعیه که سردرگم باشی.
‫سردرگم باشم؟
‫واقعا خوشحالم که پلیدی ‫رو به اندازه من نمی‌شناسی.
‫اما چیزی که من دیدم رو ندیدی.
‫سهم خودم رو دیدم.
‫چیزی که من دیدم رو ندیدی.
‫پلیدی به خواب نمیره الروند.
‫منتظر می‌مونه.
‫و لحظه‌ای که ما از خود راضی بشیم،
‫کورمون می‌کنه.
‫بیا بگیم چیزی که ازش می‌ترسی درسته،
‫و این دشمن یه جایی اون بیرون منتظره.
‫واقعا معتقدی که دنبالش گشتن راضیت می‌کنه؟
‫یا از دم تیغ گذروندن یه ‫اورک دیگه بهت آرامش میده؟
‫- اگه اشتباه کنی... ‫- اشتباه نمی‌کنم.
‫اگه اشتباه کنی،
‫باعث مرگ الف‌های بیشتری در ‫سرزمین‌های دوردست نمیشی؟
‫برای اینکه خودت رو قانع ‫کنی به اندازه کافی تلاش کردی،
‫حاضری چندتا تندیس دیگه ‫به این مسیر اضافه کنی؟
‫هیچکس تو تاریخ تصمیم پادشاه رو رد نکرده.
‫اگه الان ردش کنی، ممکنه دیگه به دستش نیاری.
‫عین یه مطرود اینجا می‌مونی،
‫با صداها و رویاهای تاریک مسموم میشی.
‫فکر می‌کنی تو غرب سرنوشت بهتری در انتظارمه؟
‫[والینور، سرزمین والار الهه‌های سرزمین ‫میانه که آردا را به اذن ارو ایلوواتار خدای
‫ائا ساختند. والینور نامهای زیادی دارد مانند ‫الدامار، سرزمین بدون مرگ، قلمرو قدسی و...]
‫جایی که نغمه، اشک‌های ریخته شده ‫در نبرد رو تو گوشم به سخره می‌گیره؟
‫تو میگی من به تمام وحشت‌ها و ‫رمندگی‌های سرزمین میانه پیروز شدم.
‫اونوقت می‌ذاری این ‫وحشت‌ها درونم باقی بمونن؟
‫تا با خودم ببرمشون؟
‫این وحشت‌های فناناپذیر، ‫تغییرناپذیر و شکست‌ناپذیر رو
‫با خودم به سرزمین ‫همیشه بهار بی‌زمستان ببرم؟
‫فقط تو سرزمین مقدس
‫چیزی که درونت آسیب ‫دیده، التیام پیدا می‌کنه.
‫برو اونجا.
‫برو و بهت قول میدم...
‫اگه حتی کوچیک‌ترین شایعه‌ای از ‫تهدیدی که میگی درست از آب دربیاد،
‫تا وقتی این مشکل حل نشده استراحت نمی‌کنم.
‫تو به اندازه کافی جنگیدی گالادریل.
‫شمشیرت رو غلاف کن.
‫بدون شمشیرم، چه کسی میشم؟
‫کسی که همیشه بودی.
‫دوست من.
‫«لیندون»
‫«سرزمین‌های جنوبی» ‫«سرزمین‌های انسان‌ها»
‫عصر بخیر.
‫«کارائس» تو سه حرکت. ‫(چیزی شبیه مات)
‫هممم.
‫هاه!
‫بیشتر انگار مسموم شده بود.
‫مسموم شده بود؟ توسط کی؟
‫تا جایی که ما خبر داریم خود ‫ابله نُنُرش این کار رو کرده.
‫آروندیر.
‫به این زودی دو هفته شد؟
‫آره.
‫متاسفانه این دفعه چیز زیادی ‫برای گزارش کردن نیست.
‫چندتا اختلاف نظر ناخوشایند، ‫چندتا تقلب تو تاس ریختن.
‫و... اوه، چیز.
‫سه‌شنبه گذشته یه ماجرای هیجانی داشتیم.
‫سر یه دختره دعوا در اومد.
‫به دختره عین هیزها نگاه می‌کرد، دختره ‫هم چیز خوبی بود، می‌دونی که چی میگم.
‫نوشیدنی می‌خوای سرباز؟
‫خب، مثل همیشه می‌تونی از چاهم استفاده کنی.
‫و مسمومیت؟
‫کدوم مسمومیت؟
‫همونی که داشتی راجبش صحبت می‌کردی.
‫نه، نه، نه، نه...
‫داشت راجب علفزار سمی یاوه می‌گفت.
‫یه رفیقی چند روز پیش از اینجا رد شد، ‫گفت که چراگاهش خراب شده.
‫توش فقط علف هرز درمیاد.
‫طرف، اهل کجا بود؟
‫نگفت. فکر کنم اهل شرق بود.
‫چه روزی اومده بود اینجا؟
‫اوه، بیخیالش شو، تیزگوش.
‫یه قطعه علفزار کوفتی بیشتر نبوده.
‫آدم‌هایی که ما رو باهاشون یکی ‫می‌کنی، هزار سال پیش مردن.
‫شماها کی می‌خواید بیخیال گذشته بشید؟
‫گذشته همراه همه‌مونه، ‫چه خوشمون بیاد یا نه.
‫[با وجود اینکه اداین (عده‌ای از آدمیان) ‫در جنگ با مورگوت در کنار الف‌ها جنگیدند،
‫همه اینطور نبودند و از سلطه الف‌ها هراس ‫داشتند و روزگاری تاریک را تصور می‌کردند]
‫یه روز، پادشاه برحقمون برمی‌گرده.
‫و ما رو از زیر چکمه‌های ‫نوک‌تیز شما بیرون می‌کشه.
‫آروم باش رفیق. عصبانیتت رو فروکش کن.
‫یالا رفیق.
‫چیز دیگه‌ای هست؟
‫دستت رو بده بهم.
‫هممم.
‫تخم «آلفیرین».
‫از وقتی که بچه بودم از این گل جایی ندیدم.
‫اینا رو از کجا پیدا کردی؟
‫با یه شفادهنده دیگه که داشت ‫از اینجا رد میشد معامله کردم.
‫گلبرگ‌هاش رو له می‌کنیم تا ضماد درست کنیم.
‫لهشون می‌کنید؟
‫به آرومی.
‫تو گونه شما شفادهنده هم هست؟
‫آره هست.
‫اما ما بهشون می‌گیم هنرور.
‫اکثر زخم‌های بدن ما به خودی خود خوب میشن،
‫پس وظیفه اونا به جای ‫التیام زخم، اینه که به عنوان
‫آثاری از زیبایی، حقایق ‫پنهان رو نشونمون بدن.
‫چون که زیبایی قدرت ‫زیادی برای التیام روح داره.
‫پس امیدوارم از نظرت ‫گل‌های «آلفیرین» زیبا باشن.
‫تا گشت بعدی خداحافظ.
‫سرباز.
‫چیزی واسه گزارش بود؟
‫چیز غیر معمولی نبود.
‫و چاه...
‫اون چطور بود؟
‫ازش آب کشیدی؟
‫تو «اوستیریت» منتظرمونن.
‫تا حالا به این فکر کردی ‫که اگه سرنگهبان بفهمه
‫داری چیکار می‌کنی، چه عواقبی در انتظار منه؟
‫متاسفانه منظورت رو نمی‌فهمم.
‫همینطوریش بدون اینکه ‫یه چشمم رو تو باشه
‫زیر نظر داشتن اونا خودش کار سختی هست.
‫یا نکنه فکر کردی من کورم؟
‫نه. فکر می‌کنم تو خیلی حرف می‌زنی.
‫و بو گند سگ‌مرده میدی.
‫نخیر نمیدم.
‫چرا میدی.
‫منظور من اینه. ‫فقط دوبار تو کل تاریخی که می‌دونیم
‫الف‌ها و انسان‌ها سعی ‫کردن با هم پیوند داشته باشن.
‫و هر دو مورد، فاجعه‌بار بوده.
‫به مرگ ختم شدن.
‫نیاز نیست بهم یادآوری کنی.
‫پس چرا سماجت می‌کنی؟
‫بهم یه دلیل بده. فقط یکی.
‫آروندیر! مدور!
‫شاهنشاه اعلام کردن که ‫روزهای جنگ به پایان رسیدن.
‫تمام پایگاه‌های دوردست دارن منحل میشن.
‫داریم می‌ریم.
‫[الف‌های سیلوان (جنگلی) با ‫الف‌های برین متفاوتند؛ آنها در شرق
‫دور سرزمین میانه مثل سبزبیشه ‫(میرکوود در فیلم‌ها) زندگی می‌کنند]
‫- داری برای آخرین بار نظاره می‌کنی؟ ‫- اوهوم.
‫هفتاد و نه سال اینجا مستقر بودم.
‫گمونم بهش خو گرفتم.
‫باورت میشه اینجا یه زمانی ‫یه تیکه زمین بی‌ثمر بوده؟
‫خیلی تغییر کرده سرنگهبان.
‫اما آدمایی که اینجا زندگی ‫می‌کنن، تغییر نکردن.
‫خون کسایی که با مورگوت متحد شدن باعث ‫شده تاریکی هنوز در رگ‌هاشون جاری باشه.
‫اون مال خیلی وقت پیشه سرنگهبان.
‫قبل از جنگ چیکاره بودی؟
‫پرورش‌دهنده بودم.
‫پس وقتی برمی‌گردی خونه بیشتر از ‫چیزی که رها کردی، به دست میاری.
‫افتخار، عنوان.
‫زندگیت از نو شروع میشه.
‫اما این رو به خاطر بسپر آروندیر،
‫که برای 79 سال تو به مردان ‫و زنان تیرهاراد نظارت کردی،
‫نه بخاطر کاری که ‫اجدادشون زمانی انجام دادن...
‫بلکه بخاطر شخصیتی که هنوز دارن.
‫و متشکر باش.
‫که دیگه نیاز نیست دوباره ببینیشون.
‫مراقب باش. اون پودر جنسینگ قرمزه. ‫باید آروم انجامش بدی.
‫یکم دیگه آرومتر انجام ‫بدم، باید کل روز اینجا باشم.
‫امروز از دنده چپ بلند شدی.
‫به زور خوابیدم. ‫موش‌های زیر تخته‌های کف خونه
‫- واسه خودشون بزن و بکوب راه انداخته بودن. ‫- بازم؟
‫سه شب گذشته همش تخته‌ها رو خراش می‌دادن.
‫یه الف اینجا چی می‌کنه؟
‫شنیدم دارین می‌رین.
‫درست شنیدی.
‫بقیه گروهانت کجان؟
‫در حال حاضر، به احتمال خیلی ‫زیاد دارن دنبال من می‌گردن.
‫پس چرا اومدی خونه من؟
‫چیزی که می‌خوای بگی رو بگو.
‫قبلا گفته‌م.
‫بیشتر از صد بار، به ‫هر روشی اما نه با حرف.
‫مادر.
‫یه مرد اومده دنبال تو.
‫مامان.
‫تو حیوون‌ها رو هم شفا میدی؟
‫اگه میشه یه نگاهی بهش بنداز.
‫یجور مریضی گرفته.
‫چه جور مریضی‌ای؟
‫تب که نداره.
‫و بنظر نمیاد زخمی هم شده باشه.
‫کجا می‌چریده؟
‫همم. چند روز پیش رفته بود سمت شرق.
‫فکر می‌کنی ممکنه چیزی خورده باشه؟
‫اون چی بود که ازش پاشید بیرون؟
‫چقدر سمت شرق رفته بود؟
‫احتمالا تا هوردرن رفته.
‫کجا داری میری؟
‫تا هوردرن یه روز فاصله‌س. ‫اگه الان راه بیفتم، غروب می‌رسم اونجا.
‫منم باهات میام.
‫زود باش.
‫اگه پیدامون کنه، دندون‌هامون ‫رو می‌ریزه تو حلقمون.
‫تصادفی پیداش کردم.
‫شانسی پام رفت روی یه تخته خاص.
‫خب، بهم بگو ببینم،
‫حقیقت داره؟ قضیه مامانت؟
‫چی حقیقت داره؟
‫شنیدم والدرگ مچش رو با یه ‫تیزگوش پشت چاهش گرفته،
‫اونم وقتی تو یه موقعیت صمیمی بودن.
‫کی گفته؟
‫همه میگن.
‫دروغی بیش نیست.
‫شاید واسه همین بود که ‫پدرت اونطوری فرار کرد.
‫پدرم فرار نکرد.
‫پس چه بلایی سرش اومد؟
‫روحت هم خبر نداره، مگه نه؟
‫مرتیکه حقه‌باز غنیمت ‫پادشاه رو اونجا قایم کرده.
‫غنیمت واقعی اینه.
‫مراقب باش!
‫برو، سریع.
‫اون از دیدم خارج شده.
‫گالادریل مصمم بود که ‫باید به جستجوش ادامه بده.
‫ما پیش‌بینی کردیم که اگه ادامه می‌داد،
‫ممکن بود ناخواسته پلیدی‌ای که به ‫دنبال نابودیش بود رو زنده نگه داره.
‫همونطور که بادی که به ‫دنبال خاموش کردن آتیشه،
‫همینطور ممکنه آتیش رو منتشر کنه.
‫پس سایه‌ای که دید...
‫معتقدید وجود داره؟
‫ذهنت رو درگیرش نکن.
‫کاری که کردی درست بود.
‫هم برای گالادریل، هم برای سرزمین میانه.
‫وقتی که وظیفه و دوستی
‫به هم گره خوردن، تشخیص درست و غلط سخته.
‫این مسئولیت کسانیه که رهبری می‌کنن
‫و کسانی که به دنبال رهبری کردنن.
‫گالادریل به سمت غروب میره.
‫من و تو باید به طلوع جدید بنگریم.
‫در همین راستا،
‫با کار ارباب کله‌بریمبور آشنایی؟
‫بهترین آهنگر الف، البته که آشنام.
‫از بچگی هنروری ایشون رو ‫تحسین می‌کردم. چرا می‌پرسین؟
‫ایشون قراره یه پروژه جدید رو شروع کنن. ‫پروژه‌ای با اهمیت بسیار زیاد.
‫و ما تصمیم گرفتیم که تو با ایشون کار کنی.
‫اما اجازه میدم خودتون توضیحات ‫لازم رو بدین، ارباب کله‌بریمبور.
‫اول آدمای گنده، الانم ستاره‌ها.
‫چشم‌ها وقتی که باید بسته باشن بازن.
‫انگار...
‫انگار دارن یه چیزی رو نظاره می‌کنن.
‫چی رو نظاره می‌کنن؟
‫عصبانیت من رو، اگه سرت تو کار خودت نباشه.
‫چیه؟ چی می‌بینی؟
‫النور برندی‌فوت، همش پایی ‫که از پدرت به ارث بردی رو
‫تو کفش بقیه می‌کنی ‫و دنبال دردسری،
‫واسه هارفوت بودن زیادی کنجکاو و فضولی.
‫مطمئنی یه رگت سنجاب نیست؟
‫سادوک. سادوک لطفا.
‫بهم بگو.
‫آسمون‌ها عجیب شدن.
‫عجیب.
‫یعنی چجوری؟
‫نوری! روغن پیش توئه؟
‫دارم میام.
‫مردم هوردرن رو چقدر می‌شناسی؟
‫میشه گفت زیاد. اونجا به دنیا اومدم.
‫چطور مگه؟
‫مردم هوردرن برای وفاداری ناگسستنی‌شون
‫به مورگوت شناخته میشن.
‫الان چی گفتی؟
‫حقیقت رو.
‫داری راجب دوستای من صحبت می‌کنی.
‫بستگانمن، می‌شناسمشون. ‫آدم‌های خوبی اونجا زندگی می‌کنن.
‫بخاطر همینه که الان اینجا پیش توام.
‫بجای اینکه پیش سرنگهبان باشم.
‫برونوین.
‫تو تمام روزهایی که تو این سرزمین ‫گذروندم، فقط از تو حس خوب گرفتم.
‫هوردرن.
‫«سرزمین‌های جنوبی»
‫«سرزمین میانه»
‫«دریاهای ناآرام» ‫«دریای بلگائر»
‫می‌دونی چرا یه قایق ‫شناور میشه ولی یه سنگ نه؟
‫گالادریل.
‫دستت رو بده به من.
‫اما بعضی وقت‌ها بازتاب نور تو آب به اندازه
‫نوری که تو آسمونه می‌درخشه.
‫از کجا تشخیص بدم باید ‫کدوم نور رو دنبال کنم؟
‫بعضی اوقات معلوم نمیشه
‫مگه این که تاریکی رو لمس کنیم.
‫گالادریل!
‫مـــتـــرجـــم ‫::. سیاوش پارســا.::
‫مـحـقـقـین ‫::. خلیفه و یاسین برون .::
‫ارائه شده توسط رسانه تلگرامی «لوتر فندوم» ‫@LOTRFandom